Var deyip de neyi kaybetmedik ki
Değer yargılarımız eskisi gibi mi
Aşklarımız geçici
Dostluklarımız yıpranmış değil mi
Kıymetini bilmediğimiz geçliğimizi
Bir şeyler edinmek için feda etmedik mi
Elden bir şey gelmeyip
Gücümüzün yapacakları yetmediğinde
Umutlarımızı,ihtiraslarımızı akıp götüren
Hep göz yaşlarımız oldu
Analar doğurdu tarih yüklü toprakta
Değerini bilmediğim günlerim neredesiniz
Gülmeyi ihmal ettiğim anlarım
Umutlarımı bir bir kaybettiğim yıllarım
Neredesiniz
Boş muydu geçen zaman
Yaşanılanlar boş mu
Gece örmüş ağını garip neylesin
Gündüz ekmeğini bulamayan
Gece neylesin
Toprakmış ayıbı örten
İnsanı kendine yar edinen
Örtünecek yorganı göremeyen
Akan göz yaşı
Kanla beslenirken
İnsan olmaktan mutlu olamazsın
Huzur arayamazsın yaşamda
Güneşi sevmiyorsan da
Yıllar sonra sensizliğin ertesi hala
Özleminden ne bir eksiklik
Nede sadakattan bir adım uzak
Bırakıp gittiğin gibi hep aynı
Ne duygular kaybolup gitti
Gücüm yetene kadar seveceğim seni
Ayaklarımın üzerinde hayata dik durana kadar
Ölüm gelmeden kapıma,beni benden almadan
Yalnız koymayacağım seni yolunda,seveceğim ölüme kadar
Yağmurlar kadar seveceğim seni
Güle güle kadınım
Bir ömür saadetler yolunda koşsada gönlüm
Sana veriyorum gittiğin yerde
Benim seni esirgediğim gibi esirge
Bir ömür seni kıyamadığım gibi kıyma
Bütün aynaları kırmışlar
Gittiğim hiçbir yerde bulamıyorum
Göremiyorum da senin için akıttığım göz yaşlarımı
Sadece elime alıp bakıyorum ıslaklığa dalıp gidiyorum
Her bir zerrede sevgimin parçalarını hissediyorum
Yaşanmışlığın acılarıyla karışmış
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!