Esra Aksu Şiirleri - Şair Esra Aksu

Neyin ısrarında hala bu yürek,bin defa yitirilmiş esrarı ömrün..

Nihayetinde vazgeçilmiş bir gelecekten ibaretsin Fersude!
Varlığında anlam bulan renklerin diline tercüman değil artık söylediğin türkü; dağ başlarında tütün kokuyor şimdilerde.arabesk dinleyip iç çekmeler gardiyan olmuş dil söylemiyor gönül söz geçiremiyor inadın hüküm sürdüğü ülkeye!
Sana kimlik soruyorlar rüyalarında, başını öne eğiyorsun yalnızca.kurduğun cümlelerin anlamı ulaşmıyor kimseciklere, bozuk para gibi harcanıyor gençliğin..
Ellerin en tutulası yerde bileklerinden kesilmiş, kan kokusu sarmış hayallerini. Daha kime ne diye sesleneceksin! Dün onlaraydı bugün sana..

Kül de sıcaktır düştüğü yerde
Ateş gibi yakmıyor her nedense
Fikret! sana soruyorum,hadi söyle
Neden tutuşmuyor eşya kül renginde?

Güneş yine uykuya daldı
Aklımda sen semaya bakıyorum
Yıldızlardan güneşe bir fısıltı;
“Ben hala seni bekliyorum”

Yazın da sonu geldi çattı

Damla damla akan bir ezginin ardından
gelince sesin
Bilmem nerelerde yığılır kalır nefesim
Avuçlarımda boy verirken bende kalan
emanet resmin
Bir başka şiirleşir dudaklarımda ismin

O gece ölüm müydü
yastığına el sürdüğüm
Yoksa kefen miydi
üşüyünce örtündüğüm
ve cennet miydi acep
düşümde gördüğüm?

Denize taş atan elleri kıskanıyorum; öfkesinden küfreden dilleri!
Duvarlar üstüme geliyor bu gece yıkılası geliyor!
Öfke değil içimde yıkılan,gurur hiç değil.ben tanıyorum bu sesi; umudumdu enkaza dönen ocağı sönüp küle dönen..
Tanıyorum kendimi,dönüşü yok bu yolun ya ayrılacaksın benden ya ayıracağım seni kendimden.duramazsın barınamazsın artık civarımda.yüzüne her baktığım sesini her duyduğumda biraz daha toz bulutu kaplayacak etrafımı.biliyorum ben neler olacağını akmadık damla kalmayacak gözlerimde mutlu rolü yapacağım her saniye.biliyorum her düştüğünde elin olacağım dostum diyeceksin bana hak ettiğim gibi ağız dolusu!
Oysa ben bir daha yaşamayacağıma söz verdim.bir daha kendime bunu yapmayacak sevdiğim adamla dost kalmayacağım..
Beni güzel hatırla diye susmayacağım.gücüm yettiğince yapmadıklarını anlatacağım sana.korkmuyorum çünkü,çirkinliğe dair hiçbir şey yaşanmadı aramızda ve sen beni ancak bu minval üzere hatırlar anarsın..

Dilediğin kadar kalabilirsin hayatımda, buna rağmen terkedilmiş sayıyorum kendimi, vazgeçilmiş…
Yanımda olamayışının faturasını sana kesiyor her güne faiz işletiyorum ödemeyeceğini bile bile…
Kolay olmadığını söylüyor geri adım atıyorsun, oysa bir zamanlar…
Anlıyorum yanımda nefes almak güzeldi, gençlik rayihası saçılıyordu saçlarımın arasından ellerine; siyahına pembe bulaştırıyordun evsizliğinin…
Ben bebeklerimin saçlarını tarayarak, legolarımdan ev yaparak, ip atlayıp sek sek oynayarak geldim bu yaşa… Büyüdüm!
Sende bulduğum sıcaklığın anlamı ateşe uzanmak mıydı? Yarım kalmanın şiirini bu sebeple mi yazdırdın bana?

Doğdum ama, yaşamak zorunda mıyım..


Yürümeyi bilip te yürümeyi istemek arasında fark yok mu yani?

Gözyaşıma dokunacak kadar asil değilmiş sevdalı olduğum ellerin; kim vekalet edebilir ki sana?

Yol uzun meşakkati çoktu,bedeli ödenmiş; yorgunluğun çoğu gitmiş azı kalmıştı…

İstikameti belli olmayan yollarda yürüdüm günün senden sonrasında; güneş batıncaya kadar adını anmadım!

Akıtamadığım gözyaşlarım var, susup içimde biriktirdiğim isyanlarım..

Ansızın kapı ardında belirse koşar adım uzaklaşıyorum, yine buluyor bir köşe başında; ne tat ne tuz! Bütün hevesim kursağımda düğümleniyor, ağlamak istiyorum o da yarım kalıyor..