baktığım yerden adın adına benzemiyor
belki de bu yüzden
miadı dolmuş hüzünleri imzalıyorum akşamüstleri
Ne bekliyordum hayattan?
Bunca zaman yedirmediği ekmeği yağlayıp ballayıp önüme koydu diye yüzümde çiçekler açtı; oysa ekmeğin küfü değil miydi sakladığı ballar ardında?
Yazılanların ötesinde kalır gerçekler kimsecikler anlamaz diye umuyorum ya sen anlasan neye yarar gittikten sonra..
Sana bahane aradım çok defa,bütün huysuzluklarım bundandı kusura bakma.her defasında içine attın bense bir kenara not aldım suskunluğunu.biliyordum ki birgün önüme çıkacak bu yaptıklarım ve sen hak ettin diyerek çarpacaktın kapıları..
Bu zehrini esirgemeksizin biteviye akan nehir
hücrelerimi sızlatan kederin
bilmiyorum hangi dile tercümesidir
sana seni sevmeyi vaad etmiştim sevdim..
sevmek özlemekti en çok,özledim..
yazılacak bütün şiirleri yazıp,söylenecek tüm sözleri sıraladım kapına..bir lale zamanı daha gelip geçicek farkındayım..yollara yazılmış adımla heveslenip yazın gelişini senin deniz ve kuma yalın ayak koşuşunu izlemeyeceğim!
Herkes ayrılığın vuslata döndüğü
Yerde bekler sevdiğini
Bense vuslatın ayrılığa döndüğü
Yerde bekliyorum seni...
Şimdi yoksun ve ben belki ölüyorum
Buz gibi hasta yatağımdan yazıyorum
Bu mektubu soluksuz,yorgun kalpli
Elbet üzgünüm sağanak sağanak ağlıyorum
Tutmuyor kolum kanadım yitiğim gayrı
Ölmek diye bir şey vardı zamanın ötesinde…
Kimin ne zaman kapısını çalar; ne vakit gülümser yüzüne bilmesi zor yaşaması çok zordu…
Anlam veremediğimiz cümlelerin girdabında boğulan virgüllerle bezeliydi hayat; her adımda bir ezgi,her ezgide binlerce sır saklıydı.farkında olmadan geçip gitti anılar köprüsünden insan ve her dakika azalarak büyüdüğünü etiyle kemiğiyle tutunduğu hayatın onu terk edeceği gerçeğini umursamaksızın biraz daha öfkeyle biraz daha hırsla sarılırdı kendini azaltan yarınlara.
hayat otobüs durağı gibidir bekler durursun.
beklemediğin otobüsler boş geçer binmezsin
beklediğin otobüs gelmez
gelse de dolu gelir binemezsin..
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!