Eski Bene Selam Şiiri - Yücel Özkü

ESKİ BENE SELAM
Aynaya her baktığımda
yüzümden bir mevsim çekiliyor.
Dün dediğim çocuk,
eski bir fotoğrafın sessizliğinde üşüyor.

Gülüşümden kalan izleri
rüzgâr değil, zaman savurdu.
Adımı bilen sokaklar,
ayak seslerimi unuttu.

Akşam omzuma ince bir gölge bırakır;
saçlarıma sessiz karlar yağar.
İçimde kırılan her dal,
bir kuşun susuşuna karışır.

Kendime uzaktan bakıyorum;
kıyıya vurmuş bir sandal gibi.
Değişen kaybettiklerim değil;
yönünü arayan denizdir içimde.

Yine de bir ışık saklıdır
küle dönmeyen közlerde.
İnsan eksildikçe derinleşir,
sessizleştikçe kendine kavuşur.

YÜCEL ÖZKÜ
18 Temmuz 2026/15:35