Esat Erbil Şiirleri - Şair Esat Erbil

Ben seni sevdim, karanlık günde,
Yazıklar yattın, düşük kollarda,
Ellere gittin, kanlı düğünde,
Yalnız kalmışam, ışık yollarda.

Bağları gezdik, mutlu olmaya,

Kaç defa rüşvet diye atıldı üst masama,
Merdane törelmişim ar safasın istemem.

Meyli cananım vardır ararım istediğim,
Cananılar çoktur ama be vefasın istemem.

Karıcığım
Ellerin elimde iyken ne mutlu
Yaşam... Sürdürdük
Yüzlerce mektup
Beyaz güverçinler kanadında
Bana gönderdin.

Benim cananımsan sevgili yarım,
Gözünün vurğunu olmuşum hasta,
Yolun bekliyerek dünyada varım,
Gönlümü şad eyle bırakma yasta.

Bülbül saynadıkça açılır güller,

Seni görse keften uçar
Kalbim gelir size göçer
Aşkın bende yıllar geçer
Zaman gider aşkım kalır.

Sevdim hem de sevilmiştim

Ağlattılar gülüm seni
Gönlüm her an sana dalmış
Ayıramaz ölüm seni
Nanca kalbim nebzi kalmış.

Tuzak koydu zalim bize

Üçümüzün, feryadı bir, ahi bir,
Bize gelen, dertler aynı, Türkoğlu,
Gögümüz bir, güneşimiz, mahi bir,
Sizde benim, kan kardeşim, Türkoğlu.

Azerbaycan, hem Türkiye, canımsız,

20 ( YANVER ) Ocak 1990 Katliami unutulmaz, unutan varsa o Türk değil.
20 Yanver
Unutulmaz
Unutanın ne imanı
Ne de şerefi var!

Baktıkça gözlerine
Sankı denizlerde
Yüzmeyip boğuluyorum
Gölerinle Dünyamı görüyorum
Bu nedenle
Lütf edip

Elimden aldılar verdiler kana
Çok ucuz sattılar kul gibi seni
Annen baban zalim kıydılar cana
El üste besledim gül gibi seni.

Hayatın neşesin seninle bildim