Destan destan seni yazdım
Uğruna ölümlere gittim
Kawanın ateşi gibi
İçimi yakarsın
İsa'nın çivisi gibi
Kalbime çakılısın,
İşte Eylül ;
Yalnızım yine
Bir başıma.
Bir hazan mevsimi
Sararmış yapraklar gibi döküyorum.
Eylül , yarım Kalan yanım hep
Çok yordun beni
Ey yaşamak !
Çok yorgunum sevgili
Sen bekleme beni .
Ben
Bu son trene binip giderim
İklim dışı
Okyanus mavisi
Bir özlemdin
Hasrettin.
Soğuk bir mevsimin gölgesindeydin ,
Seni tanıdığım
Kader'in gülmediği
Acının kanla mühürlendiği
Annelerin gözyaşı ile suladığı
Kanlı coğrafya dır Filistin .
Çocukların
Uçakların kanatlarında düşen
Bu benim , işte
Yalnız
Suskun
Ve sevgi sarhoşu .
Soğuk bir kentin eşiğinde
Bilinmezliğini anlamanın başlangıcındayım ,
Kitapları karşıma alıp konuşuyorum onlarla
Bazende hararetli tartışmalar yaşıyoruz,
Birinde ,
Ahmed Arif çıkıyor karşıma
Bu şiir böyle yazılır
Yarım yamalak bırakma diyor.
Her sabah sana ağlarım !
Çaresiz karanlığın hüznünde
Sevginin ve umudun
Birde acının
Sensizliğiyle giderken bu beden
Sonbahar gibi
Sensizliktir...
Sol yanıma düşen acıdır
Geceye karışır yalnızlığım .
Bak geceye
Ordayım ,
Kentin iki yakasındayım
Bir vedanın , kopuşu ardında
Geçen yılları sayamadım .
Ne kadar zaman geçti bilmiyorum ?
Belki günler şimdi daha hızlı geçiyor
Telaşsız ve umursamadan.
Belki yaralarım kabuk bağlayamadı




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!