“Uzun zamandır” diye başlarım söze
Esasen, ilk gördüğüm andan itibaren
Pusulam,
Yönüm,
Kuzeyim sen
Meteor çarpması,
İnsanların toplamından
İnsanlık çıkmadı
Bu yazgı değil
Cahilliğin kara’sıydı
Utandığım günsün
İki Temmuz,
Ölümün mor yüzünü
Bu kez de
Kirvemde gördüm
Yalnız ve soğuk
Kesinlikle yüzünde acı yok
İtirazsız da üstelik,
Bombalar patlar
Şehrimde sokağımda
Yanar arkadaşlarım,
Anamın göğsündeyim
Dokunmaz bana
Anamın kucağındayım
Yaz sabahı serinliği
Dinlerken ruhunun eşsiz melodilerini
Belki, alır götürür seni
Yunusların neşesi
Uzak lacivert denizlere,
Belki, rüzgar yurdu
Yokluklar sonsuzluğunda
Siyah siyah
Mavi kırmızı
Karşı karşıya...
Büküldüler
Işık ışığı kırdı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!