Bir Çelik İtiraz Şiiri - Erhan Erbay

(Sevimli notalardan fa‘ ya)

Sıradan evlerin soğuk sarı ışıkları
Akşam olunca kader olur
Soluk toz boyalı duvarları
Yeşil küflerini göstererek aydınlatırdı,
Bu evlerin geliniydik
Bu evlerde harcadık gençliğimizi
Bu evlerde bekledik erlerimizi
Bu evlerde yaşadık kabusları,
Mavi yün yorgan yüklükte
Yoğurt çorbası sıcak gelmeli sofraya
Aman eşik çamurlu kalmasın
Çocukların ateşi çıkmaz inşallah,
Kulaklarda sürekli “kız gelin…”
Küfür, azar kıyamet
Yerin dibine girsem de
Bitse bu işkence, eziyet
Boğazım düğüm düğüm
Dibi görülmeyen karanlıklara düşüyorum,
En zayıf zamandır yalnızlık
Yedi hapla denedim
Olmadı, beceremedim
Yaşam elimi tutmuş
Böyle olmaz, sen “var”sın,
“İtirazın çelikten olsun” demişti
Yaşamın her anı senin için
Tırtırlı ağaçlar,
Renkli cümbüş karnaval geceleri
Kemaliye’nin bakır renkli kanyonu
Yazılacak kitaplar daha
Gidemediğin mor dağlar da,
“Durun artık” dedi, derin bir nefes alarak
“Ben de var’ım”, “ben de can’ım”
“Ben de insanım, sizinle doğdum”
Çağlayanların sesi itirazımdır,
Kömür yüzlü maden işçisi
Yüreğime eştir,
Şehir meydanlarının öfkesi beni haykırır
Olympe De Gouges benden bahseder,
Bu ahlakınız var ya derme çatma
“Kadının yeri” diye başlayan köhne cümleleriniz
Avrat, eksik etek, karı,
Aşağılamaya çalıştığınız ne söz varsa,
Ne kadar uzak tuttuysanız kitaptan, tadından hayatın
Spartaküs’ten beri
Okkalı bir tekmeyi çoktan hak ettiniz,
Yüreğimi koyuyorum ortaya, işte karşınızdayım
Sıkılmış yumruk, çelik bir örgü yüreğim
Geleneğiniz, örfünüz, adetiniz
Yıkılmalı sahte düzeniniz ve namus anlayışınız,
Hurafelerinizi, günahlarınızı kendiniz de taşıyın,
Sizsiz dünya, insanlar için,
Yediğim ekmek helal
İçtiğim su daha berrak,
Sizin olmadığınız yerde
Kalem, kitap, emek ve düşünme
Özgürlüğümün prangalarını kırıyorum
Ben de "var"ım artık bu dünyada,
Ben de “can”ım