Erdal Ceyhan Şiirleri - Şair Erdal Ceyhan

Hak dediler ebedi hukuğu çiğnediler
Adalet dediler ne buldularsa yediler
Hakkı adaleti kim kaybetti ki bulasın
Hak güçlünün, adil olan benim dediler.

Herkes bilir,adalet mülkün temeli

Elde yok avuçta yok
Herkes kredi peşinde
Hırsız yok suçlu çok
İcra herkesin peşinde.

Bir koşudur koşulur

Ne bir ses ne bir nefes var
Gitti yavrum dağların arkasına
Silahlar hep konuşur da
Niye sessiz hep uçan kuşlar.

Yetiştir, büyüt elinden alsınlar

Çocuklar büyüdüler
Kazık kadar oldular
Oldular da ne oldular
Ne şiirden anlarlar
Ne de kesilen bir
bilekten kanın

Bu kıza tam bin kayme saydık
Daha istese onu da bulacaktık
Annesi çok istedi “masum” dedi,
Ben onu adam ederim dedi.
Oğlan pek yanaşmadı da
Anası başımın etini yedi.

Alır kaynana:
“Kayınvalide de neymiş, kaynanayım işte
Ben onun hesabını görürüm hele bir düşsün elime
Oğlumu benden alıp üzerine oturacakmış
Keyfini sürüp şu köşede kurulacakmış
Ben onun canına okurum,alırsın hemen ahıra

Çeşmebaşında kızlar ağızlarını açmışlar
Aman ne laflar ne laflar,dinleyin bakın
Anlayabilirseniz anlayın,bana da anlatın
Güya kızın daha önceden sevdiği varmış
Kız oğlanı istememiş pek nazlanmış
Ellerde laf çok, herkes car car konuşur

Bilir misin derinin gerginliğini
Davullar çalınan,
Sessizlikte işleyen çarkı
Sevginin neden konuşulmadığını.

Oysa şarkılarla gelir

Ateşti pek sıcak yanaraktan bir akşam
Şekerli ağzım dilim kızıl acıyla kurudu
Oy anam ben ağladım elime bakaraktan
Acıydı biber gibi korkulu bir yanmanın.

Fırladım evden kaçtım öylesine hızlıydım

Atsak atız n’olmuş, biz asil soydan
Arabacı atı değil bu, arap kırmasından
Köy yerinde yerimiz eşekten önde
Kızı biz taşırız köy düğünlerinde
Öyle anırmak yok ayıptır ayıp
O, eşeklerin yaptığı, terbiye kayıp