Ercan Keskin Şiirleri - Şair Ercan Keskin

Söz vermişti gökteki bulutlar
En şahanesinden resmini yapacaklardı
Vadideki zambaklar açmayacak
İlk günkü gibi bekleyeceklerdi
Limanda martılar uçmayacak

Şu dağlar şu dağlar karşı yatan ulu dağlar
Sınırsız ölçüsüz yüreğime devrildikçe
İçerim kan ağlar sensizliği bölüştükçe
Lal olsa da dilim inan ki ah etsem tutar

Bu çağlar bu çağlar geleceğe destan yazar

En iyisi buradan çekip gitmektir
Razı olmadan yeni duruma
Caysan vazgeçsen de denemektir
Aşk neredeyse sen orada unutma

Neyin varsa aşka dair durma

Hiç aklıma gelmiyor fakat çok istiyorum
Ne bir simge ne de bir imge yok hiç heybemde
Buradan bir yol bulurum diyerek yazıyorum
Bakarsın akıp gider mecrasında gönlümce

Oradan yolumun üzeri bilinçaltına iner

Henüz gerçek yüzünü göstermedin sonbahar
Döngüsü tamamlanmak üzeredir herhalde
Vakti saati gelip bir gün dönünce göçmen kuşlar
Her şey seninle seni anlatır şu âlemde

Süzülerek boşluğa aheste düşen yaprak

Seni bana yaklaştıran belli belirsiz o
Umut yok mu yüreğimdeki ateşi yakan
Ey sevgili sana ulaşmak bu denli zor mu
Varlığını hissetmek dokunmadan uzaktan

Sen benim için çözümü bilinmeyen denklemsin

Gözyaşı döken bendim anıların yadından
Terk edip gittin bir kez olsun dönüp bakmadan
Değişmedi değişmez biliyorum sen yoksun
Meğer katlanmak ne zormuş gidenin ardından

Gülmedi kara bahtım neyleyim taze baharı
Birbirimizden uzak yanımda sen olmayınca
Cemreler peşi sıra çiçek açmış kırları
Herkesin mutluluğu kendi yalnızlığınca

Âdettendir bahara şiir yazmadan olmaz

Aşka gönül verince gülmeleri unuttum,
Onulmaz bir yara oldun içlendikçe kanayan;
Kederli ikindi gölgemdi yasını tuttum ,
Talihsiz bir vurgun oldun dünyamı karartan...

Korkulu bakışlarla hastanede yol alır
Son görevdeymiş gibi sürüklenir araba
Soluk benizli hastaları sedyede taşır
Ya hayırlı bir evlat ya da hısım akraba

Ümitsiz bedbinlerin izleri yansır yüzlerden