tanrı çamurdan yarattım diyor,
oysa kiminin kalbi altın,
kiminin ki pırlanta…
kiminin teni ipekten, kiminin dudakları gülden.
yaratılmışların en şereflisi, Kâinatın Hülâsası insan;
gerçekte en çok da hırstan, kibirden ibaret!
Kalbim mezarlık gömdüklerimle,
Kırık bir testi gibi döktüklerimle,
Toplayamıyorum eteklerimden,
Sarılıp uyuyup beraber öldüklerimle.
Kalbim karanlık bir sokak, lambasız,
Kedileri suçlama, ocağa çay koy,
Değer görmediğin sevgiden,
İyi niyetini hak etmeyenden,
Sesine sağır herkesten,
Vazgeç.......
Bilmiyor kimse kimsenin acısını,
Kimse sarmıyor kimsenin yarasını,
Karanlık geceleri o diş ağrısını,
Sabahı doğuran gecelerin sancısını,
Hiç kimse bilmiyor.
Bilmiyor hiç kimse neden güldüğümü,
kırdılar kalbimi,
bölüştüler aralarında,
biri ahımı aldı öbürü ağrımı,
yüküm azaldı!
çaldılar malımı,
paylaştılar aralarında,
Kalpler kırılıyor,
Gönüller alınıyor,
Acısı sorulmuyor.
Hayaller kuruluyor,
Sonra unutuluyor.
Ya kırılan hevesler,
Dayandığın duvarın,
Hep yanında olanın,
Camdan odana dolanın,
Bir ekmeğin bir soğanın,
Kıymetini bil.
Bazı insanların yeri yoktur, bir metre kare bile değil,
Bir kalpte bile bir damla sevgi ile kimseye care değil,
Kimileri kimsesizdir, Kimse ona sevdalı, yaren değil,
Bir başınadır insan kimse ona kendinden yakın değil.
Kimse bilmez kimseyi, bazı insanlar sahipsiz gibi,
artık köşeliyim,
her şeye, herkese karşı,
sivri, dik ve dikenli,
anlayışsız,
tatsız tutsuz,
hatta zehir zemberek!
koydum güllerin yerine,
karanfili,
bilmişin alimin yerine,
cahili…
demem o ki;
cehalet mutluluk,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!