Uyan gönlüm uyan.
Yan gönlüm yan.
Nefsini terbiye et uyan.
Varmdır bu dünyada huzur bulan.
Adeleti kuldur pula satan.
Sevgidir kalpleri tartan
Hazan gelir, yaprak döker
Kuzu meler Kurt ta güler
Dertli olanı toprak çeker
Ancak öldüğünde uyanırsın.
Kula kuluk eden sanma kârda
Ruhumun kimsesizliğini betimlerdi gözlerim
Tozu dumana katan fırtınada, o ses kendime getirdi benliğimi.
Varlığımın günahı boynuna mühür, yokluğun sarsılmaz bir pranga,
Asıldı bir yıldızın gizemli kuyruğuna, o uçsuz bucaksız hülya.
Gözlerinle dudakların arası, kurulmuş bir kader salıncağı bu ya
Ben bu sahneyi sahneliyenim; sükutla damıtırım içimdeki o sırlı sufleyi,
Kanadı kırık kuş özgür uçamaz
Gönlümü kırıp ta üzme sevdiğim
Tutkuyla seven engel tanımaz
Kaş göz edip te üzme sevdiğim.
Seven üzmez ki sevdiği uşağı
Karanlık bir hiçlikten, fırladı ilk kıvılcım,
Logosun o sesiyle, yön buldu her bir adım.
Cevher kendi içinde, ararken öz sırrını,
Zaman büktü sessizce, dününün yarınını.
Sorgulayan bir akıl, düştü varlık peşine,
*I. KITA*
Sağıt yaramı Mevlam, öğütme canımın taşını
Zamanın değirmeninde damıt şu gözümün yaşını
Fani dünyanın yükü ağırca bindi sırtıma
Varlığın derin sızısını felsefeyle ben de aştım
Neden geldik bilmem yalan dünyaya,
Gözümüzü açtık derin rüyaya.
Hapsedildik ya biz o dar odaya,
Sorgular tüketti, bitti nefesim.
Zaman bir değirmen, ömrü öğütür,
I.
Zaman bir tezgahtır, insan bir ilmek,
Varlık şekillenir gizli nakışınla.
Evrenin sırrına ermektir bilmek,
Ruhun akıp gider kozmik akışınla.
Zihin bir labirenttir, çıkışı olmayan yol,
Bir gölge oyunuyuz, sahnede ne sağ ne sol.
Rahminde suskunluğun, yeni sorular doğar,
Cevapsız her bir çığlık, zamanı içten boğar.
Aynada çatlayan yüz, yabancı bir bendendir,
Seni düşünürken
yakarım tüm gemileri
bütün limanlar gemisiz kalır
Düşüncelerim de hep sen varsın
Issız gecelerimde
hayelerimin merkez kaç kuvveti sensin
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!