Varoluşun Sızısı Şiiri - Engin Topkan

*I. KITA*
Sağıt yaramı Mevlam, öğütme canımın taşını
Zamanın değirmeninde damıt şu gözümün yaşını
Fani dünyanın yükü ağırca bindi sırtıma
Varlığın derin sızısını felsefeyle ben de aştım

*II. KITA*
Karanlık bir gölgenin ardından ağıt yakar her nefes
Zaman denen o değirmende bağlı kalıverir her heves
Fikir denen bu derin yara, sağıtma ruhumu yormadan
Hakikati can evinde, sağıt ister durmadan
Ömrün özünü bu diyarda, damıt hiç uyumadan

*III. KITA*
Görünen her şey bir seraptır, asıl olan derun derinde
Kaderin incecik ipliği tutulur aklın ellerinde
Bilgeliğin kutsal tasıyla envai zehri bala kar
Ruhundaki derin sızıyı sağıt, bitsin artık bu efkâr
Damla damla eriyen ömre felsefe bile zarar

*IV. KITA*
Bağlı kaldım bir koca ömre, yollarım hep sana varır
Ağıt yakar bu yüreğim, her gece canım erir
Sağıt artık şu yaramı, bu dert beni öldürür.
Sağıt ki şu gözlerim artık derman bulabilsin
Damıt tüm gözyaşlarımı, varsın dertler son bulsun

*V. KITA*
Toprak biner insanın sırtına, göğe boynunu bükmüş
Cevap arayan zavallı zihin, insan ağır bir yükmüş
Zamanın çok ötesinde sessizce bir bağ kurarak
Yaralı tüm bilinçleri sağıt, menzile vararak
Varlığın ulu sırrını seç, fani dünyayı sararak

*VI. KITA*
Gönül fırtınasının dindiği işte tam da bu zamandır
Aklın tertemiz ışığında aydınlanan can damardır
Keder kök salamaz artık, dağılır gider tüm duman
Zaman nehri akar durur, varlığın sırı onda kalır
İnsan bu koca evrenin tam ortasında denge bulur

ENGİN TOPKAN (29.05.2026)