Ruhumun kimsesizliğini betimlerdi gözlerim
Tozu dumana katan fırtınada, o ses kendime getirdi benliğimi.
Varlığımın günahı boynuna mühür, yokluğun sarsılmaz bir pranga,
Asıldı bir yıldızın gizemli kuyruğuna, o uçsuz bucaksız hülya.
Gözlerinle dudakların arası, kurulmuş bir kader salıncağı bu ya
Ben bu sahneyi sahneliyenim; sükutla damıtırım içimdeki o sırlı sufleyi,
Dualarla büyütürüm yüreğimde, derin ve kimsesiz geceyi.
Gece sessiz gece gri sokaklar bomboş kimsesiz
Sokakta yankılanır o gür ses: "Eskiler alırım eskici"
Çağırdım merdivenleri ağır ağır arşınlayan o yorgun mürşidi.
Bıraktım soğuk ellerine, dünden kalan ne varsa tüm mâziyi.
Maziyi düşler heybesinden çıkardım döktüm ortaya tüm meziyeti
O tanıdık ses derinlerden kulağına fısıldar vaziyeti:
"Gözlerine şiirler yazarım ben, yeter ki sen öyle melül melül bakma gözlerime...
Gözlerim gözlerinin ufkunda soluklansın;
Gözlerin çakmak çakmak yansın.
Nefsi yosun tutmuş baharlar peydahlanır düşlerimizde.
Sen, dalgaları göğsünde eriten o dilsiz liman
Bense, ruhunun o sarsılmaz şefkatine demir atan bir kaptan.
Sen yine şen şakrak şarkılar söyle
Söyle, yeniden kök salsın o çocuğun kalbindeki taze umut,
Bir kez yaşanır ömür tekrarı yok, saf ve masum hayallerini damıt.
Şimdi ruhumu bedenimden çal, al ve bu yeşil uyanışa fırlat;
Bir kez yaşanır bu aşk, bir kez mühürlenir bu mukaddes hayat!
ENGİN TOPKAN (23.07.2026)
Engin TopkanKayıt Tarihi : 23.07.2026 10:20:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
