Varoluş Bariyeri Şiiri - Engin Topkan

I.
Zaman bir tezgahtır, insan bir ilmek,
Varlık şekillenir gizli nakışınla.
Evrenin sırrına ermektir bilmek,
Ruhun akıp gider kozmik akışınla.

Sonsuzluk içinde bir anlık gölge,
Dünyaya bağlanışın her takışınla.
Sınırlar çizilir, bölünür bölge,
Aklın hapis kalır bu dar bakışınla.

II.
Zıtlar savaşıdır bu varlık, bu yokluk,
Sorular dökülür kulun ser'ine.
Açlığa gebedir her sahte tokluk,
Zihin dalmalıdır özün derine.

Madde kaybolurken mana can bulur,
Her zerre yerleşir kendi yerine.
Benlikten geçenler sükûtla solur,
Erer fani insan mutlak sırrına.

III.
Nedir bu âlemin asıl mayası?
Görünen her suret bir illüzyon mu?
Yırtılır gecenin kara boyası,
Hayat bir başlangıç, yoksa son mu?

Bilinmezlik denizinde süzülen gemi,
Kaptan kim, yolcu kim, liman nerede?
Zaman unutturur her türlü demi,
Akıl bir çıkmazda, mantık perdede.

IV.
Ne gelen sabittir, ne giden kalıcı,
Her şey bir nehirde durmadan akar.
Ölüm ki sessiz bir, adil yargıcı,
Her can bir gün kendi küllerine bakar.

Bulmak için önce yitmek gerekir,
Hiçlik kapısında erir tüm unvanlar.
Gerçek bilgelikse ancak sevgidir,
Bunu sadece uyananlar anlar.

V.
Özden önce gelir insanın varlığı,
Seçimlerin kadar hürsün bu evrende!
Kendi ellerinle kurdun bu darlığı,
Anlamı arama gökte ya da yerde.

Yalnızlık kaderdir, yabancısın dünyaya,
Sorumluluk ağır, taşır omuzların.
Uyanmalı zihin bu derin rüyaya,
Kendi ışığınla parlasın yolların.

VI.
Hiçliğin ortasında örülür bu duvar,
Kaygı doğar özgürlüğün eşiğinden.
Ne bir kurtarıcı ne bir dayanak var,
Geçmeli insan kendi süzgecinden.

Bulantı kaplar bazen tüm bilinci,
Var olmak başlı başına bir sancıdır.
Sıyrılınca ruhundan sahte sevinci,
Görürsün ki insan burada yabancıdır.

VII.
Kendi değerini kendin yazmalısın,
Kader denilen o zinciri kırarak.
Zamanın bağrına adını kazmalısın,
Karanlığın ortasında dimdik durarak.

Absürd bir döngüdür hayatın akışı,
Sisyphos gibi taşı her gün o kayayı!
Anlamlı kılan şey ruhun bu savaşı,
Yeniden kurmaktır yıkılan dünyayı.

VIII.
Sonunda yüzleşir insan kendiyle,
Ölümün kıyısında biter bu oyun.
Konuşur evrenin sessiz diliyle,
Eğmez hiçbir güce asla boyun.

Kendi yasasını kendi koyanlar,
Bu varoluş yükünü gururla taşır.
Uykusundan nihayet tam uyananlar,
Anlamsız dünyada kendine ulaşır.

ENGİN TOPKAN (07.08.2026) Ankara