Engin Çakar Şiirleri - Şair Engin Çakar

Güven; ruhun gölgesidir... Güvensiz olan insanın; duygu lifleri, kesilmiştir...

Yaşamak; ümit ile kucaklaşmaktır...
Yaşamak; sonsuzluğa yürürken,
zorlu yollar aşmaktır...
Yaşamak; her geçen saniyede, ebediyete yaklaşmaktır...

Ölümü unutan, ölmüştür. Ölümü hatırlayan ise; gerçeğe dönmüştür...

Müslüman, kendisine lutfedilen akıl nimetini kullanmadıkça, sömürülmeye ve koyun gibi güdülmeye mahkumdur...

Küçükken neden hayal ettirilir, bilir misiniz; büyüyünce yazabilmek için.. Eğer halâ yazamıyorsan; hayâl dünyasında yaşamaya devam ediyorsun demektir...

Beden gücünle değil, beyin gücünle iftihar et. Bilakis bedenin çürüyüp gidecek fakat ilmin; seni, iki cihanda terketmeyecek...

Ey nefsim...
Hiç bir amelini büyük görme. Çünkü; Yüce Allâh'ın lütfu olmasaydı, onları yapamazdın. İyi ve güzel amelleri sana nasip ettiği için, Latif olan Rabbine hamdü senâ et...

Ey nefsim...
Kimseyi, kendinden küçük görme aptallığına girişme. Olur da Allâh, onu senden hayırlı yapar; bunu sen bilemezsin...

Önünü göremeyen, arkasına bakmaz...

Yazın ortasında, kavurucu sıcaklığı kenara itip, göklerin âdeta delinmiş sesini işittiğiniz zaman...
Bardaktan boşalırcasına yağan, doluyla karışık yağmurun yeryüzünü müşerref kılmasını izlediğiniz zaman...
Anlarsınız ki, bu bir yağmur değil, dolu değil; bu Allâh'ın rahmeti, Ramazanın bereketi, gökyüzünün şehveti, toprağın şehadeti...

Öfke; başı heyecan, sonu pişmanlık olan yıkıcı duygudur. Öfkesine hâkim
olamayan; hayatına olumlu yön veremez. Yaşarken, freni patlak tren gibi; nereye savrulacağı belli olmaz.. Öfke; yakıcı ateştir. Çünkü, öfke; şeytanın oyunudur. Onu ancak, su söndürür; abdest suyu...