Ne trajikomik ve tuhaftır ki; yeryüzünü cehenneme çevirenler (yaşanmazlaştıranlar) uzayda (mars'ta) cennet (hayat) arıyorlar !
Hayatta her zaman yolların olsun, birisi çakıl taşıyla dolu olursa, diğerinden geçersin, bu değişik yollar sayesinde farklı metod ve çıkar sebepler ararsın, tıkanan yolları terkedip, açık yolları seçersin. Unutma, bütün yolların kapalı olma ihtimali yoktur, her zaman açık kapı vardır. Her zorlukla beraber bir kolaylık kesinlikle vardır. Fakat sen şunu asla deneme; hangi yollardan geçersen geç, ne umutsuzluk yolunun içinde bulun, ne de yakınından geç ! Yolun umut olursa, vardığın yer cennet olur. Umudunu kaybetme, çünkü kaybedenler hep umutsuz olanlardır...
Yalnızlık, yanında hiç kimsenin olmaması değildir. Bilakis, herkes yanındayken seni kimseciklerin anlamamasıdır...
Yalnız kalmayı becerenler, anlaşılmayan insanlar değil; anlaşılamayan, derin ve ince düşünceli, hissiyatlı insanlardır...
Yalnızlık, tefekkür limanına atılan zincirdir. Yalnızlığın kazandırdıklarını kuru kalabalık kaybettirir. Bu yüzden yalnızlık, kuru kalabalığın keşmekeşliğinde heder olmaktan kat be kat iyidir...
Bir tutarsızlık varsa o da insanın kendi kusursuz yaratılışını gördüğü halde ve ölüm gerçeğini bildiği halde, göz göre göre küfür uçurumundan aşağı savrulurken İslâm'a tutunmaması ve kendi iradesiyle cehennemi tercih etmesidir...
Ölüm, bir son değildir; ebediyete açılan bir yelken gibi başlangıç, güneşi simgeleyen sıcaklık gibi, bir yeniden doğuştur...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!