En sessiz vazgeçiş Şiiri - Gece Gözlü

​
​Ben gidiyorum sevgilim;
Arkamda yarım bir kalp,
Heybemde bir avuç sen, bir yığın suskunluk bırakıyorum.
Adını anmaya korkan dudaklarımı da alıyorum yanıma;
Çünkü en çok sen yakıyorsun içimdeki o derin sessizliği.
​Ben gidiyorum sevgilim;
Bu şehir artık sığmıyor gözlerime...
Sokaklar hatıranla puslu, kaldırımlar adımlarımı sorguluyor.
Her köşe başında bir "keşke" dikiliyor karşıma,
Geçmişin gölgesi, geleceğin yolunu kesiyor.
​Ben gidiyorum sevgilim;
Dönmemek üzere değil belki, ama eskisi gibi sevememek üzere.
Çünkü insan en çok sevildiği yerden yorulur bazen;
Ve en derin yarayı, hep o en tanıdık eller açar.
​Ben gidiyorum sevgilim;
Sana rağmen değil, doğrudan senden dolayı...
Bir kalbin ağırlığını taşımak güçtür elbet,
Ama o kalbin içindeki kimsesizliği taşımak... işte o imkânsızdır.
​Ben gidiyorum sevgilim;
Ardımda bıraktığım "ben" değilim artık,
Sende ölen yanımı bırakıyorum o dumanlı meydanda.
Bir gün adımı duyarsan yabancı bir dilde, bil ki;
Seni hâlâ en çok ben sevdim,
Ama en sessiz... yine ben vazgeçtim.
​Bir bavula sığdırdım bütün "biz"leri;
Kırık anılar, eksik sarılışlar, yarım kalmış cümleler...
Ne varsa içimde sana dair,
Hepsini susturdum, tek tek uğurladım karanlığa.
​Gözlerim arkada değil artık sevgilim;
Çünkü baktığım her yerde sen vardın,
Şimdi hiçbir yerde olmayışının o devasa boşluğuyla baş başayım.
Yokluğun bile... inan senden daha gerçek artık.
​Bu bir son değil aslında;
İçimde sana açılan o eski kapının sertçe kapanışı.
Ne sen bir daha o eşiğe dönebilirsin,
Ne de ben bir daha o kapıyı aralayabilirim.
​Harf harf söküyorum adını kazıdığım yerlerden;
Her harf bir yara, her sökük bir sızı...
Ama biliyorum; kalmak, gitmekten daha büyük bir acıydı.
​Ben gidiyorum sevgilim;
Seni artık sevmeyeceğim demiyorum,
Ama seni sevecek o "eski ben" artık yok.
Küllerim savruldu rüzgâra;
Ve o rüzgâr... bir daha asla sana doğru esmeyecek.