Yazmış olduğum bu "Tefekkür Notum", Güney Türkistan'lı (Afganistan'ın Kuzeyi), Türkmen Kardeşim: Nur Muhammed İşânzade'nin "İstanbul Özlemi" olan şiirini okuduktan sonra, arşivimden çıkartıp tashih edip; son halini verdiğim "Tefekkür Notumdur".
İlk sırada, Nur Muhammed İşânzade'nin şiiri ve devamında ise şahsımın "Tefekkür Notu yer almaktadır.
Bazen fırsat sunarsın çevrene, yol olursun...
Hedefe vardırırsın istekli olan ruhları...
Tüm bunlar senden değil, O'ndandır...
Ben seni kaybettim, gözlerin gülmeyince,
Ben seni kaybettim, kalbim sen diye çarpmayınca,
Sen beni kaybettin, baharları açan güllerimi soldurunca,
Sen beni kaybettin, seni bende mezara gömünce.
Ben seni kaybettim, yıldızlar geceye karışmayınca,
Mana kim eyler irfân, hakîkat bahrinde nûr,
Her kelâm ol deryadan dökülür mâhî gibi sürûr.
Âdem gönlünde coşar, sînelerde cevher olur,
Her harf bir sırdır, özde cana girift bağ olur.
Cümle varlık, söze mecrâ, perçinlenir kemende,
Birer kelebektik baharları özleyen, düşleyen,
Rüzgarın meltem esintisi bizi biz yapacaktı.
Kozamızdan çıktık usulca, yeni bir güne uyanırken,
Fakat sonra, fırtına koptu yaşamımızda.
Sen, yaşamla kavuşup kelebek oldun gökyüzünde,
Salaş bir kayıkçı barınağında,
Yıldızları dolduruyorsak gönlümüze,
Ne fark eder kentin kenarında hangi yüze?
Bir bardak çayın buğusunda yitip giden,
Gökyüzüne karışan bir umut var içimizde.
Gece ve gündüz bir hikmetle selâm eyler seni,
Yeter ki işit bu muazzam besteyi,
Altı cihet, yedi iklim, seher u şafak,
Bak ne söyler sana, anla ezelî vahyi.
Geceler uyuyordu, ben hep uyanıktım,
Vakte yenik düşen ve solan gözlerim,
Sana olan aşkımın nöbetçisiydi,
Sabahın kızıl ışıkları şahitti sana müptela oluşuma.
Her nefeste adını solurken içimde,
Bir köhne kadit parçası, bir çehrei menbus,
Zulmetler içinde mütereddit, mütelâşi,
Daim mütefikkir görünen, kendime mahsus
Efkârı sakimane ile âleme karşı
Ateş saçarak etmede her gün bizi tehdit,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!