Emir Kerküklü Şiirleri - Şair Emir Kerküklü

‎Bu gece hiç bitmese de
‎Sensizliğe çıkan her yola razıyım
‎Yeter ki,
‎Sessizlikte seni duyayım,
‎Yalnızlıkta sana varayım.

Gözlerin ufukta kayboldukça,
Ruhum bir yaprak gibi rüzgarda savrulur,
Her adımda biraz daha eksilir,
Sana vardığında, artık ben değil, sen olurum.

Kalbimin yankısı senin nefesinde,

Her zaman kalpleri değiştiren bir ritim vardır!
Ölmeyen bir söz ve unutulmaz bir hatıra, bir de hayata eşit bir gözyaşı ve ömre bedel bir bakış vardır.

Ne kadar uzağa gidersek gidelim, asla ayrılmadığımız yerler, ne kadar uzakta olursak olalım veda etmediğimiz insanlar vardır.

Bir de azalmayan hüzünler ve büyümeyen sevinçler, gönlümüzde sızlayan acılar, kalbimizde dinmeyen bir hasret vardır,

Kalabalık kelimelerle sıralanmış, kapağı bahar rengiyle süslenmiş, harfleri tebessüm, mutluluk dolu ama derinliklerinde hüzün saklı, bir roman kitabı gibisin.
Mutluluğu vadeden başlığın altında, hayatın acı dolu hikayeleri sıralanır içeriğinde, her sayfasında bir umut parıldar ama her cümle gölgesinde saklanan kederler okuyanın yüreğini derinden dağlar.

Hani uzaklarda olduğu gerçeği her gün yaşıyorsun,
Yine de elini ufuklara uzatıyorsun.
Elini tutmayacağını bilmene rağmen!
Ve ellerinin sıcaklığını yine de hissedebiliyorsun.
Her an hiç çalınmayan kapıdan içeri gireceğini hep bekleyip de ama aslında hiç gelmeyeceğini bilmen gibi,
Ama o hep gözlerinin karşısında oluyor...

Sana şiir mısrasındaki sözlerle dokunurum,
Her harf bir nefes, her kelime bir buse,
Duygularım kalemin ucunda yüceliyor,
Sevda, satırlara nakşedilen bir peri masalı.

Sanki bazı kelimeler yalnızca bir kişiye söylenmek için türetilmiştir,
Başkasına söylenirse, soyutlanarak derinliği kaybolur, hiçbir anlamı kalmaz

Her daima duymak istediğim,
Deniz sesi gibi sesin.
Dokunmaya doyamadığım,
Güneş gibi tenin.
Bakmaya kıyamadığım,
Ay gibi yüzün.

‎Kalbim geceyle sessizce konuşur, 
‎Gözyaşlarım hüznü gözlerde nakşeder.
‎Yıldızlara gizli derdimi dökerim,
‎Rüzgâr sırlarımı uzaklara taşır.
‎
‎Karanlıkta huzur ararım sessizce,

Bir gün gelir de şâyet
Unutursan tohumu nereye ektiğini
Yağınca yağmur üzerine
Hatırlatır sana nereye diktiğini
Gökyüzüne bak, bulutlar anlatır belki de
Geceye esen acılarla yoğrulmuş hikayeni