Emine'lerin Destanı İnay Köyünde,bir Ana ...

​İNAY KÖYÜ 'NDE
BİR ANA, BİR GELİN
VE BİR DEVİR:
EMİNELERiN DESTANI

Yetimliğin Sırılsıklam Sessizliği

Yıl Bin dokuz yüz elli iki.
Köyün üzerine çöken o kara kış, sadece damları değil, sekiz yaşındaki Emine’nin küçücük göğüs kafesini de buzdan bir mengene gibi sıktı. Ölüm, kapıyı çalmamış; adeta ocağın tam ortasına, dondurucu bir sessizlik olarak bağdaş kurmuştu.

Annesi Helime; tek bir veda busesi, tek bir helallik cümlesi bile bırakamadan göçüp gittiğinde, isli gaz lambasının titrek ışığı bile küstü hayata. Sekiz yaşındaki bir çocuk, ölümün soğuk yüzünü tanımazdı belki; ama "yokluğun" o keskin ayazını ilk kez o gece iliklerinde hissetti.

Asıl feryat, henüz iki yaşına bile değmemiş Şerifali’nin ağlamasından yükseliyordu. O ağlamıyordu; annesizliğin o uçsuz bucaksız boşluğuna karşı çaresizce çırpınıyordu. Emine, kardeşinin sütten kesilmiş bir kuzu gibi titreyişine bakarken, kendi içindeki çocuğun o an elini bırakıp gittiğini anladı.

Beli bükük bir çınar gibi yas tutan Hanım Ebesi, bir yandan evlat acısıyla kavruluyor, bir yandan da sönen ocağı titreyen nefesiyle üflemeye çalışıyordu. Ama nafile... Evin içindeki o dondurucu boşluğu ne bir ateş ne de bir ağıt ısıtabilirdi.

İşte o gece, o isli lambanın altında sessiz bir söz verildi. Huma ile Emine, çocuk elleriyle ocağın hiç sönmeyecek ateşini körüklediler. Yaşlı Hanim Ebeleri' nin yorgun dizlerine ferahlık, eşsiz kalan babaları Mehmet’İn bükülen boynuna dayanak oldular.

Güneş daha dağların arkasından gerinmeden, uykularından feragat edip uyanır; evin bereketini küçücük elleriyle hamur gibi yoğururlardı.

İki kız kardeşin ince omuzlarına binen bu yük, sadece bir evin idaresi değil; koca bir ailenin ayakta kalma mücadelesiydi. Kendi hayallerini, oyunlarını ve gençliklerini bir kenara itip, sevdiklerinin huzuruna siper olan iki dilsiz kahramandılar o çatının altında. Emine, Şerifali’yi kucağına bastığında annesinin boş kalan minderine bakarak kalbiyle fısıldadı:

"Gözün arkada kalmasın ana... Senin bıraktığın bu fidanları gözyaşımla sulayacak, Huma Ablamla bir olup bu ocağı ne pahasına olursa olsun tüttüreceğiz. Sen rahat uyu, biz artık senin bıraktığın yerden bu evin hem nefesi hem de annesi olacağız."

Balçıklı Deresi’nde
Bir Hayat Neferi
​Emine’nin Sessiz Baharı

​Emine için genç kızlık, gökyüzünde süzülen pembe bir bulut değil; şafak vakti sırtlandığı ağır bir küfeydi. Ne çocukluğun o gamsız kahkahaları çınladı kulaklarında, ne de gençliğin heyecanı çiçek açtı kalbinde. Onun dünyası, kerpiç duvarların serinliği ve bitmek bilmeyen ev işlerinin telaşıyla örülüydü.

​Yaşlı Hanim Ebeleri' nin yorgun dizlerini ferahlatmak, eşsiz kalan babaları Mehmet’in boynunu bükmemek için; Huma ile Emine ocağın hiç sönmeyen ateşi oldular.

Güneş daha dağların arkasından gerinmeden uyanır, evin bereketini elleriyle yoğururlardı. İki kız kardeşin ince omuzlarına binen bu yük, sadece bir evin idaresi değil; koca bir ailenin ayakta kalma mücadelesiydi. Kendi hayallerini bir kenara itip, sevdiklerinin huzuruna siper olan iki dilsiz kahramandılar o çatının altında.

Kapı komşusu İsmail Efendi ile evlendiğinde daha onyedisinde idi Emine. Ellerindeki nasır çoktan bir kadın elinden çok bir toprağın parçasını andırıyordu.

İsmail Efendi, katır çiftiyle toprağı döverken, Emine sadece evin hanımı değil, tarlanın, ahırın, çadırın bekçisiydi.

Yıllar Bin dokuz yüz altmış üçü gösterdiğinde ilk göz ağrısı Köksal'ı doğmuştu, Bir aile büyüğü filizlensin, kök salsın umuduyla, doğan bu çocuğa Köksal adını koymuştu.

Emine için zamanın hızı değişti. Toprağa cemrenin düşmesi ve baharın gelişi ile birlikte tüm dağları tepeleri yeşilden sarıya olağanüstü bir renk cümbüşünde otlar bürüdüğünde Balçıklı Deresi’ndeki çadır hayatı başlardı. Eşeğin üzerine kurulan o meşhur heybe, Emine’nin tüm dünyasıydı. Bir gözünde oğlu Köksal, diğerinde ağır süt bakraçları... Günde 4 saat, güneşin alnında, ayakları toprağa vura vura gider gelirdi.

​ Eşek Sırtında yol alırken bazen iş çekerek: "Ah İsmail, sen tarlada ter dökersin ama benim yüküm sadece bu bakraçlar değil.
Benim sırtımda anamın yetimleri, kucağımda evladımın geleceği var.
Şu Balçıklı'nın tozu ciğerime değil de, evlatlarımın kaderine yapışmasın yeter." derdi

​Akşamları ilikmenlerin titrek ışığında otururken, bir yandan çorba karıştırır, bir yandan dam üstündeki kilim tezgahına giderdi. Attığı her ilmekte, kimselere söyleyemediği sevdalarını, yorgunluklarını, annesiz geçen yıllarının intikamını nakşederdi. O kilimler sessiz bir feryattı; kırmızısı hırsı, mavisi ise hep bir umuttu.

Bilgeliğin Tohumu:
Veli Müdür’ün Yükselişi

Emine Ana tarlada orak sallarken, kardeşi Veli’ nin gözlerindeki o ışığı çok önceden fark etmişti. Veli; ablasının nasırlı elleri ve Hanim Ebeleri' min sessiz dualarıyla beslenerek Öğretmen Okulu’na gitmişti.

Emine, kardeşinin her başarısını, sanki kendi ruhundaki bir yara iyileşiyormuşçasına büyük bir gururla kutlardı.

​Veli okudu, öğretmen oldu. Memleketin dört bir yanında cehaletle savaşıp binlerce nefer yetiştirdikten sonra, heybesinde tecrübe ve bilgelikle "Müdür" olarak köyüne dönmüştü.

Artık köyünün karanlığını aydınlatacak yeni mumlar yakacak, toprağın bereketini zihinlere taşıyacaktı.

​Veli Müdür, zamanla sadece Emine’nin kardeşi değil; köyün ete kemiğe bürünmüş hafızası ve yaşayan tarihi haline geldi.

Akraba bağlarını ondan iyi bilen, köyün tozlu geçmişini ondan sağlam tutan kimse yoktu. Yaşlılar bile bir mesele olduğunda, "Hoca bir desin bakalım, o bilir," diyerek ona danışırlardı.

​Emeklilik bile onu durdurmadı; köyün un fabrikasının kuruluşunda en büyük emeği o verdi.

Emine Ana’nın bizzat topraktan söküp çıkardığı buğday, şimdi Veli Müdür’ün öncülük ettiği o fabrikada un oluyordu. Kardeşinin başarısıyla göğsünün kabarması, Emine Ana’nın ömrü boyunca taşıdığı en tatlı yorgunluktu.

​İki Emine, Tek Kader:
Can Veren Vefa

Yıllar ​Bin dokuz yüz yetmiş sekizi gösterirken, Köksal, eve sadece bir eş değil; Emine Ana’nın ömrü boyunca sırtlandığı o ağır küfeyi paylaşıp, sonra da tek başına devralacak bir melek getirdi: Emine Gelin.

Kader, aynı ismi taşıyan bu iki kadını aynı çileli sofrada buluşturmuştu. Emine Gelin, daha ilk günden Emine Ana’nın nasırlı ellerini öperken, o ellerdeki her çatlağın hikayesini kendi yüreğine yazdı. "Sen dur ana," dedi fısıltıyla, "şimdi sıra bende."

​Asıl kıyamet, Emine Ana’nın kalçası kırılıp yatağa mahkûm olmasıyla koptu. O günden sonra Emine Gelin için dünya, kaynanasının nefes aldığı o küçük odadan ibaret kaldı. Odanın kapısı her gıcırdayışında, Emine Gelinin kalbi yerinden oynardı.​Bir kadının başka bir kadına sunduğu en büyük kurbanlıktı bu.

​ Emine Gelin, kaynanasını bir bebek gibi kucağında taşırken kendi belindeki sızıyı hiç umursamadı. Gecenin kör karanlığında, Emine Ana sayıklamasın, susuz kalmasın diye odanın eşiğine bir hasır serip orada uyudu. Kendi uykusundan, kendi rüyalarından, hatta kendi evlatlarından bile çalıp kaynanasının solgun yüzüne bir tebessüm eklemeye adadı kendini. Saçlarını her sabah gül suyuyla tararken, aynadaki ak düşmüş saçlarına değil, Emine Ana’nın yorgun gözlerindeki huzura bakardı.

​Ancak kader, bu büyük vefayı ağır bir bedelle sınadı.
​Emine Gelin’in içine bir sızı düştü önce; sinsi, derin ve amansız. Pankreasındaki o illet her gün bedenini biraz daha kemirirken, o tek bir gün bile elindeki yemek kaşığını yere bırakmadı. Kendi sancısından iki büklüm olduğunda bile, "Anam korkmasın, benim yüzümden üzülmesin," diyerek acısını gülümsemesinin altına gömdü.

Doktora gitmeyi, kendine bakmayı hep "Anamın hizmeti yarım kalır" diyerek öteledi. Kendi canını, kaynanasının bir gün daha rahat etmesi için ateşe attı.
Takvimler ​23 Temmuz 2020' yi gösterdiğinde, kızgın Temmuz güneşi ortalığı kasıp kavururken, ondan daha kavurucu bir ateş düştü ocağa. O vefalı beden daha fazla dayanamadı. Emine Gelin, son nefesinde bile kendi çocuklarına değil, yandaki odada yatan adaşına ağladı: "Ben gidersem o kuş kanatsız kalır, ona iyi bakın..."

Üç ay içinde eriyip giden bu sessiz kahraman, asırlık çınardan önce toprağa düşmüştü. Boynuz, kulaktan önce; fidan, asırlık daldan önce tam orta yerinden kırılmıştı.

Emine Ana yatağında yapayalnız kaldığında, odadaki o ağır sessizlik Emine Gelin' in artık gelmeyecek ayak seslerinin yasıydı. O günden sonra Balçıklı Deresi’nin rüzgarı bile bir başka hüzünle esti; çünkü dünya, bir insanın bir başkası için canından vazgeçtiği o en saf destana şahitlik etmişti.

​İnay Köyü’nden
Ebediyete Yaprak Dökümü:
Büyük Kavuşma

​Bİn dokuz yüz elli iki yılının o dondurucu ayazında, İnay Köyü’nün karlı yollarında anneleri Helime’nin tabutu ardından bakakalan dört küçük yetimdi onlar:
Huma, Emine, Veli ve Şerifali...

Helime, o gün çocuklarını sadece toprağa değil, dünyanın bitmek bilmeyen kahrına da emanet edip göçmüştü. Kalbi, arkada bıraktığı o körpe fidanlar için sızlaya sızlaya, "Rabbim onlara sahip çıkacak bir nefes gönder," duasıyla kapamıştı gözlerini.

İşte o dua, yıllar sonra Emine Gelin’in vefasıyla ete kemiğe bürünmüştü.

​Fırtınanın İlk Kırılan Dalı:
Şerifali

​Zamanın amansız çarkı İkibin yirmidört yılını gösterdiğinde, o dört yetimin en kenetlenmiş halkalarından biri koptu. Aylar Nisanı gösterirken Şerifali, ablalarını ve abisini bu dünyada bırakıp sonsuzluğa göçtü.

İnay Köyü’nde başlayan o yetimlik yolculuğunda, kardeşlerin ilk büyük vedasıydı bu.

​Hasretin Son Nefesi:
Emine Ana

​Şerifali’nin gidişinden sonra Emine Ana’nın yorgun yüreği bu ağır hasreti daha fazla taşıyamadı. Takvimler, Yirmiyedi Temmuzu gösterirken, İzmir’in sabahında güneş doğup ufukta yükselirken, o ilk ışıklar Emine Ana’nın solgun yüzüne vurdu. Sırtındaki o ağır küfeyi ve sekiz yaşından beri çektiği dünya kahrını o gün İzmir’in taze ışığında bırakıp gitti.

​Köyün Hafızası Sönerken:
Veli Müdür

​Ardından İnay’ın yaşayan tarihi, o büyük bilge Veli Müdür de daha fazla direnmedi. Ankara’da,bir Ekim sabahı pençesine düştüğü o illet hastalık her gün bedenini biraz daha kemirirken, o zihnindeki binlerce talebeyi ve köyünün mirasını yanına alarak sessizce gözlerini yumdu.

Bin dokuzyüz elli iki’nin o dört yetimin üçü artık bu dünyada birer hatıra olmuşlardı. Ablaları Huma' yı bu dünyada yapayalnız bırakarak göçmüşlerdi, peşi sıra.

​Ve Kapıda Bekleyen Büyük Mucize

​Cennetin o nurlu kapısında, bembeyaz tülbenti ve ışık saçan hırkasıyla Emine Gelin bekliyordu. Ancak bu kez yalnız değildi. Yanında, Bin dokuz yüz elli iki’de çocuklarını bırakırken ciğeri yanan, gençliğini o kara toprakta bırakan Helime Anaları' da vardı.

​Helime, tam Yetmiş iki yıldır bu kapıda, o dört küçük yetimin büyümesini, nasır tutan ellerini, dökülen her damla gözyaşını bir gölge gibi izlemişti.

Emine Gelin'in kendi evlatlarına nasıl ana olduğunu, onları nasıl bir kanat gibi koruduğunu görmüş; ona olan minnetini cennetin en güzel kokularıyla sarmalamıştı.

​Önce Şerifali göründü ufukta. Helime Ana’nın gözleri doldu, "Yavrum," diye inledi. Ardından İzmir'in sabah güneşiyle birlikte gelen Emine Ana ve bilgeliğiyle yolu aydınlatan Veli Müdür...

Emine Gelin, bir adım geri çekilerek yolu açtı.Dünyadaki o büyük emanetleri asıl sahibine teslim etmenin huzuruyla gülümsedi.

Bin dokuz yüz elli iki'de annelerinin arkasından karda yalınayak kalan o yetimler , şimdi ebediyetin ılık rüzgarında anneleri Helime’ye doğru koşuyorlardı.

​Helime Ana; Yetmiş iki yılın özlemiyle kollarını açtı. Önce Şerifali’yi göğsüne bastırdı, sonra Emine’sinin nasırlı ellerini öpüp o ellerdeki tüm yorgunluğu tek bir dokunuşla sildi. Veli Müdür’ünün alnından öperken, "Bilgeliğinle babanın yüzünü ak ettin oğlum," diye fısıldadı.

​ Emine Gelin, bu muazzam kavuşmayı yaşlı gözlerle izlerken, Helime Ana ona döndü. Hiç konuşmadan, sadece o nurlu bakışlarıyla; "Benim yarım bıraktığımı sen tamamladın, benim yetimlerime sen ana oldun," dedi.

Emine Gelin, ömrünü adadığı bu güzel insanları ve onlara kavuşan asıl annelerini içeri buyur ederken, arkalarından kapıyı yavaşça kapattı.

​İnay Köyü’nde, İzmir’de ve Ankara’da kalanlar için hıçkırıklı bir vedaydı bu;

Ama Onlar için,
Bin dokuz yüz elli iki’de yarım kalan o kucaklaşmanın cennet kokulu bayramı başlıyordu.
​
"Şimdi Bozkırın tepesinde beş yıldız yan yana parlıyor. Emine Ana, kucağında bebek Şerifali, yanında bilge Veli Müdür ve onlara bir melek gibi kanat geren Emine Gelin ve emanetin asıl sahibi Helime Ana

Onlar; eşek sırtında taşınan sütler...
Dam üstünde dokunan
kilimler ....
Ve un fabrikasında öğütülen buğdaylar ...
kadar gerçektiler.

Emine Ana, 80 yıllık nöbetini bitirdi. Artık ne Balçıklı'nın tozu var ne de hasretin sızısı. Bozkırın kilimi tamamlandı.
Son ilmek Şerifali'nin adıyla atıldı."

​İşte Bin dokuz yüz elli iki' de başlayan, İki bin yirmi dört'te "Yaprak Dökümü" ile sükunete eren o büyük destanın zirve noktası:

​BOZKIRIN SON İLMEĞİ:
BİR DEVRE AĞIT

​Emine Ana, İzmir’in o temmuz sıcağında son nefesini verdiğinde, aslında sadece bir can gitmedi; içinde Şerifali’nin ilk adımları, Veli Müdür’ün ilk okuma heyecanı ve Emine Gelin' in vefalı suskunluğu olan koca bir dünya kapandı.

​İKi bin yirmi dört yılı, feleğin hasat yılıydı. Nisan’da bebek Şerifali’sini yanına çağırdı, Temmuz’da Emine’ yi, Ekim’de ise köyün hafızası Veli’ yi...

Şimdi o tozlu yollar boş, o un fabrikası mahzun, o heybeler öksüz kaldı.

​DÖRT YETİMİN,
BİR GELİNİN VE
BİR ÖMRÜN AĞIDI

​Sekizinde ana oldun,
Kundağa vatan dedin,
Şerifali ağladı da,
Sen ekmeğini yemedin.
Balçıklı’nın tozunu,
Ak sütüne beledin,
Heybendeki dünyayı,
Bir merkeple yol eyledin.

​İsmail’in çiftinde,
Katırların izi var,
Veli Müdür’ün dilinde,
Tarihin tezi var.
Emine Gelin’in sırtında,
Bitmez bir sızı var,
Boynuz kulağı geçti de,
Sen önden mi yürüdün
Gelin Eminem?

​Nisan geldi, Şerifali
Kopardı bağlarını,
Üç ay sürdü hasretin,
Yıktın dağlarını.
Temmuz sıcağı aldı,
Emine’nin dallarını,
Ekim’de Veli Müdür,
yazdın mı sonlarını?

​Dokuduğun kilimde, alı değil yasın kaldı,
Bakırların içinde, sütün değil sızın kaldı.
Dört yetimden geriye, Huma abla,
Bir de dumanlı yazın kaldı.

​Şimdi rüzgar esiyor, un fabrikası suskun,
İnay' ın gelincikleri, bu hasat yılına küskün.
İki Emine el ele, gökyüzünde bir düğün,
Yetim kaldık ardınızdan, ağlarız her gün.

​Sonsuzluk Notu:

Artık Balçıklı Deresi’nde ne toz var ne de yokuş...
Emine Ana, kucağında o hiç büyümeyen Şerifali’si, yanında bilge kardeşi Veli’si ve kendisine bir kuş gibi bakan adaşı Gelin Eminesi ile bozkırın en huzurlu uykusuna daldılar...
İki bin yirmi dört, onların bedenen bittiği ama hatıralarıyla ebedileştiği o büyük "Yaprak Dökümü" olarak tarihin tozlu yapraklarına kazındı.
​Ruhları şad, devirleri daim olsun.

Bozkırın Hiç Sönmeyen Işıklarına Selamla...

​8 Mart Dünya Kadınlar Günü vesilesiyle;

​🏮 İsli Gaz Lambası ve Sabrın İlmeği

​"Sekiz yaşındaki Emine’nin ocağı tüttürdüğü o isli gaz lambası, Anadolu kadınının karanlığa teslim olmayan umududur. O lamba sönmediği sürece, vefa da ölmez."
" İsli lambanın ışığı, kilimlerin her ilmeğinde yaşamaya devam ediyor."

​🧶 Kilimdeki Kırmızı ve Mavi

​"Emine Ana’nın dokuduğu her kilim sessiz bir feryattı; kırmızısı hırsı, mavisi ise hep bir umuttu. O ilmekler, kadınlarımızın sustuğu yerden yükselen en gür sestir.
​
Bize vefayı, nasır tutmuş ellerin kutsallığını ve canından vazgeçen bir sevgiyi miras bırakan,
Kendi çocukluğunu bir kenara itip kardeşine ana olan sekiz yaşındaki Eminelerin, evladını ve bakraçlarını aynı heybede taşıyan çilekeş neferlerin, "Anamın hizmeti yarım kalmasın" diyerek kendi acısını gülümsemesinin altına gömen vefalı Emine Gelinlerin ruhu şad olsun.
Onların aziz hatırası önünde saygıyla eğiliyoruz.

Türk kadını; Balçıklı Deresi’nin tozunda nasırlı elleriyle sadece bir aileyi değil, bir medeniyeti ayakta tutan gizli kahramandır.

Onlar, en sert ayazda bile ocağı tüttüren, dokudukları her ilmeğe umudu nakşeden ve sevdikleri uğruna kendi canından "sessizce" vazgeçen birer sabır abidesidir.

Bugün; gökyüzünde birer yıldız gibi parlayan Emine Anaların, Emine Gelinlerin ve yeryüzünde onların mirasını omuzlarında taşıyan
Tüm kadınların günü kutlu olsun.