Biliyor musun sevgili,
çok kırdın beni içim acıyor...
kırılmak mı ağır,yoksa yaranı yine kendinin sarması mı...
Çok üzüldüm çokta ağladım,
Ama ben bedelleri misliyle ödedim,
Tutunduğum dallarımı tek tek kırdılar,
Ama biliyormusun hafız kırıldığım yerden yeşerdi.
Kaybettiğim kim varsa bu onların iflasıydı aslında,
Sen ki kaleminle şiirleri dans ettirensin
Imkansiz imgeleri yüreğine ekensin
Ya gönlümün kilidini kır yada uzaktan bak adam.
Bir kere daha gördüm ki,
aşk yürek işi...
adam olanın yüreği olur...
yürek de cinsiyetlikle değil,
kişilikte oluşur...
Susmak daha kolaydı,
Kırıldığını söylemekten
Önce ben sonra o sustu
Sonra mevsimler, günler aylar
Zaman tutsak kaldı
Vakit anlamını yitirdi
Ne emek verdin ki gitmesi zor olsun
Gözyaşımı sen mi sildin ki ağlatmak ağır olsun
Elimi mi tuttun ki yokluğumda üşüyesin
Kolay demi eyvallah diyip gitmesi.
Ben gecelerde yalnızlığımla konuşurken
Yamaçlarına bahar küsmüş bir dağım,
Varsın ölümün sırası bana gelsin,
Doğrularımı üç beş çapulcuya satmadım,
Sevdiğim dediklerimi sırtından vuran ben olmadım.
Yerle göğü yeksan edecek yürek var bende,
Gece sessizce fısıldıyor
Bak yine tek başınasın diyor
İçimde buruk bir acı
Bir ömür geçiyor usulca derinden.
İnsan dağlanan kalbine şunu soruyor
Dilsiz cümlelerim,sessiz çığlıklarım var benim.
İçimde kavga eden dev dalgalar, dışımda çocuksu gülüşüm.
Gün geçtikçe küsüyor o yüreğim de salıncak kuran küçük kız çocuğu.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!