Elli Yıllık Ömür Şiiri - Kasım Kobakçı

Yıktı her şeyiyle, zihni kaybolan benlik,
Bir hal ki, beslenir delişmen düşüncelerden,
Birden bire, sessizliği yırtarken çığlık,
Sığmaz oldu ruhum, dar geldi bedenim.
*
Benliğimi sardı, karanlık bir emel ve sayısız zan,
Savruldum derinlere, tek bir yudum vahametle,
Pervasızca dolaşıyor şimdi, firari aklım,
Gümbür gümbür cinnet, yankılansaydı her yerde.
*
Bir bir şimdi, terk ettim tüm gerçekleri,
Deli gibi arıyorum, kaybettiğim benliğimi,
Ardımda ben, bırakıverdim tüm doğruları,
Senin eserin oldu, belirsizlik tamamen.
*
Durmaksızın içimde taşar, kudurur hüzün,
Her bir anımda, hoyratça korku saldırır,
Şimdi titrek bir hal aldı, donuk aklım,
Düğümledin beni, çılgınlığın iplerine.
*
Sertleşir bir şekilde, çiği acıtan ruhun,
Bir yara var içimde, azabı derin,
Sardı her bir yanımı, öfkelenip yakanlar,
Her zamankinden daha yakındır şimdi, delilik tene.
*
Fısıltılar gibi, divane şairin sözleri,
Bir ıstırabı çağrıştırır, zayıf bakışları,
Kayboldu tamamen, silik merdiven izleri,
Altmışına varmak üzere, elli yıllık ömrün.