Elif Akçasarı Şiirleri - Şair Elif Akçasarı

Benden her gidişinde düşüyor kalbim ellerinden,
Yanıveriyor körüklenen ateşlerde.
Kalbimle beraber tüm derim yana yana,
Acımdan gözyaşlarım tutmuşken yaka paça,
Sönmek için gözlerindeki okyanusa koşa koşa!
Sonrasında üflediğin küllerimden tekrar doğa doğa..

Kolay değildi, hiçbir zaman olmadı.
Bu evin içinde günlerce yalnız kalıp, uyumaya çalıştığım her gece delirmenin eşiğinden dönmek,hiç kolay olmadı.
Tahmin ettiğin gibi dağıttım kendimi,parçaladım.
Ve her parçamı yazdığım sayfaların arasına tek tek bıraktım.
Bilirim akıttığım damlalar birer birer kalbine çarpar.
Bunu ben istemedim, içimde onlarca sen var.

İnsanları bazen yağmurdan sonra çukurlara dolan su birikintilerine benzetiyorum.
Sessiz sakin dururlar oldukları yerde, kimse farkında değildir.
Bir araba gelip onu üzerinize sıçratana kadar, suyun ıslaklığından bile haberiniz olmaz belkide.
İşte bazı insanlar tam anlamıyla böyle.
Çıt çıkarmadan beklerler oldukları yerde, biri gelip onları etrafa savursun, bulunduğu delikten çıkartsın diye.
Ama kimin üzerine gelecekleri belli olmaz. Belki üzerine savrulduğu kişi küfür edecek, belki gülüp geçecek, belkide onu yanına alıp yoluna devam edecek.

Orada mısın?
Bir arala kapılarını iyi olduğunu göreyim.
Bir ses ver kurban olduğum, kulaklarıma bayram ettireyim.
Nasılım biliyor musun?
Alev alev..
Yanıyor dokunduğum her şey, herkes.

Sen ve Bendik.
Kadıköydeydik.
Vapurdan ilk adımımı attım sana doğru.
17 Haziran Cumartesi günü.
Saat 12:30 suları.
İlk intiharım oldu.

O an yaşadığım korkunun bilimsel olarak açıklamasının ne olduğunu bilemem.
Kan basıncı yükselir, kalp atışı hızlanır, adrenalin seviyesi tavan yapmış olabilir vs.
Ama benim yaşadığım şey tam olarak, birinin elini kalbime sokup onu oradan sökmesi gibiydi.
İçinden seni ayıklayıp parçalara ayırması gibi..
Kaybetme korkusu, güvenin çekip kendini vurması..
İğrenmek sevdiğin adamdan, mide bulantısı..

Kimsenin bilmediği bir şeydi.
Kemiklerimi kıran rüzgara kafa tutup yanına gelmek.
Geldiğimde orada olmasan da, eminim daha önce orada bulundun.
Bunu hala hissedebiliyorum.
Aradan senelerde geçse, insanlarda geçse, kalbinle aramda hiçbir şey yok..
Benim muhattabım o, sen değilsin.

Bu gece O'nun için değil, bu gece başkaları için değil.
Bu gece senin için akıttım gözyaşlarımı..
Sabahları odama senin erkenden kalkıp yaptığın poğcaların kokusu dolmuyor artık. Burnuma gelen tek şey, geceden kalma bir ton izmarit kokusu.
Yada kapıdan kafasını uzatıp içeri bakan bir babanın 'Acaba iyi mi' korkusu..
Değilim.. Oradan gördüklerinden utanma Annecim, kaybettim kendimi senden sonra.
Neden biliyor musun?

Sadece senin olduğumu unutmadan, lütfen güven bana.
Ellerin hiç kimseye dokunmadan, lütfen sarıl bana..
Ve beni affet. Seni bu kadar geç tanıdığım için.
Senden önce hayatımda olanlar için.
Sonra benimle gurur duy sevgilim, Senden sonra hiç kimse olmadığı için..
Uzaklaşmak buralardan.

5 Senedir tanıyorum seni.
60 Aydır hayatımdasın.
Düşün, 240 haftadır ben seninle yaşıyorum.
Bin,sekiz,yüz,yirmi,altı gündür senin için atıyor bu kalbim.
Buda demek oluyor ki; kırk,üç,bin,sekiz,yüz,elli,bir saat boyunca aklımdan bir an çıkmadın.
Çıkaramadım.