Elif Akçasarı Şiirleri - Şair Elif Akçasarı

Duymuyorsun.
Karşımdasın, kulakların kapatmış kendini ses tonuma duymuyorsun.
Anlatıyorum hiç durmadan nefesim kesilene kadar anlatıyorum.
Ben senin günahını taşımaktan başka bir günah işlemedim.
(Duy beni!)
İçimdeydin, içimdeydi..

Daha demin elim yandı. Kültablasında sigaramı söndürecek yer kalmamış. Kenarda köşede yer bulacağım derken elim yandı işte.
Böylece yalnızlığım alevlendi..
Sonra bir kaç bakışı özledim, bir kaç dokunuş.
Dudaklarım yerine saçlarımın okşanmasını özledim.
Büyümek kirlenmek değil.
Büyümek kadın olmaktır.

Sabret..
Demekte kolay değildir, sabretmekte.
Biliyorum..
Benim için sınırları zorlamak kolay, şuan onu yapıyorum.
İlginçtir ki, elimde sabretmekten başka sonuç kalmıyor.
Uzun zamandır Tanrıyla bu kadar baş başa kalmamıştım.

Gözlerimi açamıyorum, uyku ağır bastırıyor.
Sert bir kahve yapayım diyorum, kollarım kalkmıyor.
Üzerime çöken neydi?
Hangi yükün altına girmiştim bu kadar.
Bugün nasıl uyandığım yada yarın nerede uyuyacağım belli olmazdı hiç bir zaman.
Bana bağlı olma, ben en sevdiğin şarkı değilim.

Şuan parmagında taşıdığın yüzükten daha hafifti varlığım.
Beni neden tutamadın?
Korktun mu düşerim diye? Hiç bir neden yokken bu vazgeçiş niye!
Al, kalbim yüzük olsun parmaklarına..
Al, nefesim tebessüm olsun dudaklarında.
Yalandan başka birşey çıkmayan dudaklarında, ufacık bir tebessüm olabilmek için nefesimden vazgeçerim adam!

Başımı hiç bir omuza yaslayamadım senden sonra.
Alnımdan dudaklarının izi gitmesin diye..
Sana bıraktığım saflık, dudaklarından düşüp orada kalsın diye.
İnsanlar bana Siktir et dedikce, kalbim bunu sana edilen bir hakaret olarak algılıyordu.
Alınıyordu, yavaşlıyordu..
Dudaklarımsa kırmızılığından ödün vermeden, aptalca gülümsüyordu.

Olduğu kadar yaşamaya devam ettiğim günlerden biri daha.
Evden çıkmadan, sigaram sönmeden yaşamaya devam ediyorum.
Şikayetçi değilim, bu durgunluk beni üzmüyor. Kahve yapmaya mutfağa doğru giderken odadan kafasını uzatan yalnızlıkla merhabalaşıyoruz.
Gülümsüyorum..
İnsanlardan çok daha gerçek bir şeye sahip olduğum için bir huzur kaplıyor içimi. Daha önce kimlere dokunduğu belli olmayan dudaklardan çıkacak olan yalanları duymamak güzel.
Ey insanoğlu! Diye seslendiğimde dönüp bakmayacak olan adamların, sokak çocuklarını öldüren kahkahalarını duymamakta öyle.

Neler söylüyor şu içim, bir duysan..
Bir duysam.
Ben bile çözemiyorum artık ne söylediğini, ne istediğini.
Seni istiyor o belli lakin, hangi hakla?
Sen sevgilinin kolundayken, parmağında yüzüğünü taşırken, hangi sıfatla..
Beni birden bırakmayacaktın, alışmam lazımdı sensizliğin görünen yüzüne.

Hadi gel.
Ölümü uyandıracağız.
Bunu yapabiliriz, hiç zorlanmadan aşkı öldürdüysek eğer ölümüde uyandırabiliriz..
-
Kalbe baş kaldır, yeri göğü inlet! Bu saatten sonra aşk geri dönmez..
Tek sahip olabileceğin şey ölümdür artık. Ona iyi bak.

Dağıttım kendimi.. Yine.
Elime bir silah alıp kendimle beraber içimde sana ait ne varsa öldürmek istiyorum.
İçinde senin uğruna içtiğim sigaraların izmariti bulunan kültabaklarını kırmak. Okurken aklıma geldiğin kitapların her sayfasını tek tek yakmak.
Sonra o ateşin içine atlayıp, seninle dolu bu evin içinde yanmak!
Gözlerimi açtığımda annemin yanında uyanmak..
Evet, bunları istiyorum.