Elif Akçasarı Şiirleri - Şair Elif Akçasarı

Nasıl bir yalnızlık bu yaşadığım..
İçten içe, tarifi imkansız.
Umursamaz tavırlarda bir yere kadar dercesine akıyor gözyaşlarım.
Ama yine kimse görmüyor..
İnsanlar soruyor neden evinde değilsin?
Evime geliyorum, annem kokuyor..

Direniyorum uykusuzluğa sana inat.
İçtiğim kahveler dışarı atıyor kendini sanki, bir işe yaramıyor.
Onun yerine yudum yudum özlem doluyor içime.
Çok keskin, canım yanıyor..
Sanki biri tutup etlerimi parçalıyor, çektiğim her sigara dumanında.
Buna rağmen vazgeçmiyorum onu içmekten, tıpkı seni özlemekten vazgeçmediğim gibi.

Hiçbir şey değişmemiş, sevgimden, özlemimden..
Kokundan, gözlerinden.
Hala nasıl kalbimi bu denli attırabiliyorsun anlam veremiyorum.
Karşıma geçtiğinde avuç içlerim terliyor hala, oysa senelerdir karşımdasın..
Bende karşındaydım ama göremedik birbirimizi.
Gözlerimizin önüne başka insanlar koymuştu hayat.

Aşık olmaktan bahsediyorum adam.
Kumdan kaleler yapıp üzerine fırtınalar estirmekten değil.
Duyguların kabul görmediği bir yatakta sevişmekten değil.
Aşık olmaktan bahsediyorum adam.
Bir çift parlayan göz uğruna gökyüzünü unutmaktan.
Uykusu bölünmesin diye kıyameti durdurmaktan.

Küçükken rüzgarı ellerimle tutabileceğimi sanırdım.
Avuçlarımda biriktirip daha sonra saçlarıma esmelerini isterdim.
İstediğim şeylerin mantıklı olup olmaması o yaşlarda beni pek ilgilendirmiyordu.
Şuanda pek bir şey değişmiş gibi gözükmüyor.
Seni isteyerek hayatımın en mantıksız şeyini yapmış oluyorum.
Düşüncelerim çoğalıyor, ellerim kanamaya devam ediyor.

Etrafım yazıp yarım bıraktığım notlarla dolu.
Yazamıyor muydum artık?
Anlatacak bir şey kalmamış mıydı?
Oysa düşünüp durduğum şeyler beynimi kemiriyor her gün..
Bilemiyorum, belkide içimden atmak istemedim orada kalmaları gerekliydi.
Kendimi kontrol edemiyorum artık..

Tekrar gelmek neyi değiştirirdi ki?
Neyi değiştirdi ki..
Biraz gülümseme, özlenen bir kaç bakış.
Baktığım herkes bana gülümsüyor zaten.
Senin o içi parlayan kocaman gözlerinin ne farkı var!
Yada cennetle cehennemi birbirine karıştırabilecek gülüşünün..

Üzerimdeki şaşkınlığı atamıyorum.
İçimde biriktirdiklerimi de öyle.
Ne zaman avazım çıktığı kadar söveceğim, ne zaman gözlerim kanayana kadar ağlayacağım merak ediyorum.
Bir türlü yerine oturmayan şeyler var.
Bir türlü yüreğime oturtamadığım sen gibi..
Yosun tutmuş gibi ellerin, birazcık aralasam parmaklarımı gideceksin.

Aldatılan insanlar var, aldatan insanlar var.
Aradaki harf farkına bak, birde acı farkına..
Biri yaptığı işin zevkine varırken bir diğeri sanki onun bedelini ödercesine acı çekiyor.
Çektiği acının bir anlamı yok, çıkmaz sokak misali.
Tıkanıp kalana kadar yada geberip gidene kadar çekiyor o acıyı.
Nasıl senin için beni aldatmanın bir önemi yoksa, seni seviyor olmamında aynı şekilde bir önemi yok.

Hergün aynı sabah, hergün aynı güneş, hergün aynı alarm sesi.
Ve bu aynılıktan hergün biraz daha sıkılan ben.
Aynı kalmasını istediğim tek şey sendin, bu düzene karşı gelir gibi hergün değişen yine sendin.
Bu değişikliğe ayak uyduramadım, gece bana sarılıp uyurken sabah hangi adama uyanacağımı bilemedim.
Başım döndü, gözlerim takip edemedi seni. Sonra bir sigara yaktım..
Benim için sigaramın dumanı nereye giderse sende oradaydın. Hep odamın içinde, bir var bir yok..