Eksilmeyen Mevsim Şiiri - Yücel Özkü

EKSİLMEYEN MEVSİM
Bir akşam çöker içimin eşiğine;
Mor bir hüzün iner yaprak yaprak.
Rüzgâr adını taşır,
Gecem sana döner usul usul.

Bir yol saklarım yüreğimin kıyısında;
Ay değmemiş düşler yeşerir orada.
Her bekleyiş büyütür
Adını, sessizliğin derinliğinde.

Gece, yıldızlarını avuçlarıma bırakır;
Bir bir eksilir karanlıkta ömrüm.
Korktuğum uyku değil;
Sensiz uyanan sabahlardır.

Gitme...
Bir gün sesin çekilirse gökyüzünden,
Kuşlar da unutur türküsünü.
Ben, adını kalbimde çoğaltarak
Eksilmeyen bir mevsime dönerim.

YÜCEL ÖZKÜ
10 Temmuz 2026/01:57