Ey sevgili!
Bilmem anlayabilecek misin beni
Sana söyleyemedim hiç
Seni sevdiğimi
Aslında hep sevdim seni
Ama söyleyemedim
Sözcüklerin gücüne inanırım
Bir sözcüğe çok şey sığar
Mesela bir “ah” dersin
İki harftir ama
İçine uzun bir öykü sığar.
Mesela “of” sözcüğü!
An gelir aklıma düşersin
Suskunluğun uğrar gözlerime
Bir ezgi duyarım
Sedalanır can evimde
Acılardan bahseder
Ayna tutar yüreğime
Anadolu gibiyim ben
Ülkeme benzerim
Bazı yönlerden…
Karadeniz gibi coşkulu
Akdeniz gibi sevgi doluyum
Daha mavi olurum bazen
Umut Ekerim
Her sabah horozlarla birlikte
Uyanırım güneş doğmadan önce
Şükreder, gülümserim yeni güne
İçten bir sevinçle
Penceremden dışarı bakınca
Acımasızdır bu dünya
Bir gün
Bensizlik dayanırsa kapına
Sakın şaşırma
İnsan hazır olmalı buna…
Bir gün
Ey İnsan!
Mutlu olmak istiyorsan
Bu hayatta
Tamah etme hiçbir şeyin çoğuna
Ne para, ne mala...
Düşün bir daha, bir daha
Yorgun olurum akşamüstleri
Dalgın olurum, fark edemem.
Kimi sahile çeker ayaklarım beni
Kimi görmeye götürür gözlerim
Bahçelerde gülleri.
Huzur ararım
Gün gelir
Bu dünyadan ben de giderim...
Giderken de
Bir vasiyet, yapmak isterim:
Biriktirdiğim
Gülücüklerim bebeklere
Ya Rab!
İnsana verdiğin ömür çok az
Olmaz mı ki artırsaydın biraz
Anlamadık günlerimiz nasıl geçti
Okul derdi, iş derdi, geçim derdi,
Fark etmedik ömrümüz birden bitti.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!