İnsan sevgisiz olmaz
Nefessiz kalır
Yaşayamaz.
İnsan sevmeli, sevilmeli
Önce kendini sevmeli
Sonra insanı, doğayı
Biz hiç sevgili olmadık
Hiç aşk yaşamadık
1965 yılı Aralık ayında
Aklımıza getirdiler bir anda
Biz de karar verdik
Direkt evlendik sonunda
Bir şarkı var, sevgi çalar
“Sevgi göğün yüzünde
Sevgi yerin dibinde
Sevgi kuşun kanadında
Sevgi başucunda…”
İnsan,
Kendi içine hapsetmemeli sevgiyi
Göstermeli bir şekilde
Sevgisini sevdiğine
Öyle uzaktan değil ama
Yakından göstermeli ilgisini
Yaşadım ve öğrendim ki ben
İnsan insanı sevebilirmiş
Yüzünü görmeden
Elini tutmadan
Sesini duymadan
Tenine dokunmadan
Seviyorum güzelim seni
Aklıma izinsiz gelişini
Gelip gelip gidişini
Gelip de saatlerce kalışını
Gitmek bilmeyişini seviyorum.
Seviyorum seni güzelim
Her sabah dünya âlem uyurken
Karanlığı yolcu ederim ben
Yeryüzünden.
Sonra gün ağarır
Güneş düşer semtime
Görkemiyle
Eğer şu denizin mavisi
Şu göğün sonsuzluğu olmasaydı
Eğer şu ağaçların yeşili
Şu çiçeklerin güzelliği olmasaydı
Eğer şu yaşamın acımasızlığı
Ve insanların yalnızlığı olmasaydı
Eğer evde sıkıldıysanız
Açın pencereyi gökyüzüne bakın
Gökyüzü sizindir
Bulutların seyrine dalın
Bulutlar da sizin
Geceyse yıldızlara bakın
Gün olur
Kuşlar uyandırır beni
Gün ağarmadan
Tıkırdarlar penceremi
Belli ki karınları aç
Onlar arıyorlar nasiplerini




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!