Ekmeğin Tadı Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Onlar emekten söz ederler kardeşim,

uzun masalarda,
ışıklı salonlarda,
mikrofonların önünde.

Emek derler.

Sanki emeği görmüşler gibi,
sanki bir sabah karanlığında
işe yetişmek için koşmuşlar gibi.

Oysa bilmezler.

Bilmezler demirin ateşte nasıl terlediğini,
bir fabrikanın düdüğüyle
nasıl açıldığını gözlerin.
çatlayan elleri,

Bilmezler tarlada güneşin altında
belde biriken yorgunluğu,
akşam eve dönen işçinin
çocuklarına sakladığı gülümsemeyi.

Onlar patron aslında.

Kelimelerden kuleler kurarlar,
sözlerden saltanatlar.

"Emek" derken bile
yüksek bir pencereden bakarlar aşağıya.

Aşağıda,
makinenin başında duran adamı görmezler.
Kömür karası yüzleri,
yağ kokan tulumları,
nasırlı elleri görmezler.

Biz mi?

Biz çok konuşmayız kardeşim.

Çünkü biliriz;

ekmeğin tadı alın terindendir,
hayatın yükü omuzlardandır,
ve gerçek emek,

gürültülü kürsülerde değil,

sabahın ilk ışığında,
fabrika kapılarında,
tarlalarda,
atölyelerde,

sessizce yürür geleceğe.