Êvareke ku navê wê nehatibû dayîn
Em duaya ku nîvco mabû bûn
Wek stêrkek ku zû hate ajotin bo ezman
Cihê xwe nedît
Lê razî jî nebû ku vemire
Niha dengê qeraxê deryayekê me
Ku di tarîtiya xwe de mezin dibe
Li wê dûrbûna ku tu pir berê ji bîr kirî
Ez dawîya dengvedana
Wê xatirxwaziyê ku navê wê nehatibû dayîn
Di xwe de dihêlim
Ez parêzvanê bêdeng im
Yê roja yekem a germ
Ku ji nav destên min şemitî
Dibêjim çi me winda kir
Û çi me nikarî parast
Ji ya ku ya me bû
Tu siyek bûyî
Ji wan rêyan ku bê ku paşve binihêrî derbas bûyî
Ya ku di nav min de ma
Di wê ronahiya solixayî de
Ku ji rûyê te diket
Dem kevn bû
Bihêle wek mîsrayek şikestî
Ehtîmal di navbera me de bimîne
Deriyê dawî meke girtin
Heman bîranîn her dem diserme
Êdî dest nede
Bi tik-takên demjimêra westiyayî
Bila şev herike
Ji heman şikê ve
Ber bi bêdengiyeke din
20.08.2023
Ali Fırat DicleKayıt Tarihi : 24.07.2026 10:15:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!