Düzene ve Kalem Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

Bakma öyle gökyüzüne daldığıma,
Aklım yerlerde benim;
Ekmek kavgasına, nasırlı ellere,
Bir de o sabahın köründe
Fabrika yoluna düşen yorgun gözlere.

Şairin işi süslü laf etmek değil,
Gördüğünü olduğu gibi söylemek;
Haksızlığa karşı dimdik,
Eşitsizliğe karşı bir mızrak gibi.
Sade, anlaşılır, apaçık,
Tıpkı sokaktaki adamın dili gibi.

Biliyorum,
Dünya bir sofraysa eğer,
Kimi sofranın başucunda,
Kimi kırık sandalyede, ayakta.
Sözüm o sofrayı tek başına kuranlara değil,
O sofranın başında
Tuzu eksik bulanlara.

Gazetede sütunuma gelince;
Orası benim kürsüm, meydanım.
Mürekkebim, işçinin nasırından;
Kelamım, köylünün toprağından gelir.
Düzene çomak sokmak değil niyetim,
Gerçeği olduğu gibi,
Acımasızca,
Yalınkat sermek masaya.

İnsanız işte,
Özgürlük, ekmek, haysiyet;
Bunlar hakkımız değil mi?
Gerisi laf-ı güzaf,
Gerisi yalan.

Benimki bir not sadece,
Tarihin sayfasına düşülen,
Düzene dair,
İnsana dair,
Direnene dair.