Duymazdan Geliyorum Şiiri - Kasım Kobakçı

Yine bir suskunlukla başladım, seni geçiştirmeye.
Taşlarla, yollarla, havayla, ışıkla, tüm nesnelerle birlikte.
Hepsi şaşkınlıkla bakıyor sana.
Görsen bir sessizlik, bir tepkisizlik.
*
Duvarlar, varlığını görmezden geliyor.
Gölgeler, o keskin sözlerini.
Gökyüzü varlığını yok saymış, dingin ve kayıtsız.
Rüzgâr ise sözlerine, boş ve anlamsız.
*
Radyo senin için susmuş,
Ve ardından gelen sessizlik, senin için.
Dudağından dökülen bir sitemle, çöken o karanlık,
Ufacık bir kayıtsızlıkla, dağılır olmuş aydınlık.
*
Hep senmişsin, çevrenin anlamsızlıkları,
Reddetmek için, içimdeki en bariz şeyi.
Ve daha neler neler,
Saymaya kalksam yorulursun...
*
Gözlerimden süzülen, bu aldırışsızlık.
Yalnız sana değil, herkese.
Sanki bir maske takmışım suratıma.
Hislerimi gizliyorum, bilmesinler.
*
Kimse duymamış sesini sanırsın.
Oysa her fısıltın, ulaşmıştır kulaklara.
Lakin anlamadan dinliyor herkes seni, kayıtsızca.
Önemi yokmuş gibi davranıyorlar, umursamazca.
*
Bazen, bir sözün ucu dokunur zihnime.
Anlık bir pırıltı, sonra hemen söner.
Unuturum ne söylendiğini.
Vurulurum yokmuşçasına.
*
Bu, bir savunma mı, bir oyun mu bilinmez.
Sana mı yapıyorum bunu, yoksa kendime mi?
Önemli değil nasıl göründüğü.
Sadece, duymazdan geliyorum.