Duygularım Şiiri - Cem Eyüboğlu

DUYGULARIM

Duygularım…
Bazen adını koyamadığım bir kalabalık gibi içimde,
Hepsi aynı anda konuşur,
Ama ben hangisini dinleyeceğimi bilemem.

Bir gün sakinim sanırım,
Ertesi gün içimde fırtına kopar,
Sebebi yok gibi görünür dışarıdan
Ama ben bilirim—her şey birikir.

Duygularım
Bir deniz gibi aslında,
Sakin görünürken bile
Altında çok şey taşır.

Susarım çoğu zaman,
Çünkü anlatmak bazen
Daha çok yorar insanı,
Ve herkes anlamaz zaten.

İçimde kırılan şeyleri
Gülüşümle saklarım bazen,
Kimse fark etmesin diye
En sağlam halimi gösteririm.

Ama geceleri…
Her şey biraz daha gerçek olur,
Duygularım seslenir bana,
Kaçtığın ne varsa buradayız der gibi.

Sevincim bile bazen ağır,
Çünkü korkarım geçer diye,
Hüzünlerim daha kalıcı,
Sanki biraz daha sadık.

Duygularım…
Beni ben yapan şey de bu aslında,
Hem zayıflığım hem gücüm
Aynı yerde duruyor içimde.

Birini severken
Tüm dünyam değişir,
Birini kaybederken
Tüm dünyam sessizleşir.

Ve bazen düşünüyorum,
Neden bu kadar hissediyorum diye,
Ama cevap basit:
Ben sadece yaşıyorum.

Duygularım beni yorar,
Ama aynı zamanda beni insan yapar,
Çünkü hissedebildiğim sürece
Hâlâ buradayım.

Ve artık şunu biliyorum:
Duygularımı susturmak zorunda değilim,
Sadece onları anlamayı öğrenmeliyim.

Çünkü ben
Hissettiğim kadarım.