yağmurun gözü toprakta
benim derdim düştüğüm yerden başlamak
öyle süslü cümlelerim yok benim
ne bir şair edası
ne de kelimelerle barışık bir kalbim
ben biraz kırık konuşurum
biraz eksik
biraz da senden kalan yerlerimle
çünkü öğrendim.
insan en çok düştüğü yerden tanır kendini
ve en çok orada büyür yarası
yağmur inerken sessizce
ben içimden koparım gürültüyle
her damla bir hatıra gibi düşer
her hatıra biraz daha yakar içimi
sen bilmezsin.
toprağa değen yağmur
nasıl kokarsa ilk defa
ben de öyle özledim seni
ilk defa gibi
ama son kez gibi de derinden
bir yanım kalk diyor
diğer yanım dizlerime sarılmış
dur biraz daha
çünkü bazı düşüşler vardır
insanı yere değil
kendine yaklaştırır
ve bazı insanlar.
gitmez aslında
içinde başka bir yere yerleşir
ben şimdi
düştüğüm yerin izini sürüyorum
ellerim çamur
gözlerim yarım kalmış bir hikaye
ama korkmuyorum artık
çünkü öğrendim
her yara kendi ilacını saklar içinde
ve ben.
yeniden başlıyorum hayata
senin bittiğin yerden değil
benim düştüğüm yerden.
Mustafa Alp
Kayıt Tarihi : 8.04.2026 23:56:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!