Düşler Bahçem Şiiri - Aykut Kınay

Hep gökleri seyrederdi
çocukluğum.

Dans eden yıldızlara uzanmak,
bir köprü kurmak,
yürümek sonsuzluğa...

Karanlığın aydınlığa dönüştüğü
o gizemli kapı.

Âlemler arasında
geçiş arıyordum;

hiçbir şeyin bir surete bağlanmadığı
o ilk sessizlikte...

Zamanın kendi içinde
bir ana sığındığı,
saatlerin sustuğu,
varlığın kendi içine çekildiği
o bilinmez yerde...

Düşler bahçem.

Belki de yol
evrenin ötesinde değil;

eşyanın hakikatine
sessizce inip
diğer yarıma varmaktı.

Kırk yıl
köprüden geçti.