Dursun Özden 3 Şiirleri - Şair Dursun Öz ...

kadınım

ah kadınım benim, sebil sevgim, kavruk tenim
gül şalı, türküsü al kınalı, sevdası lavanta balı
yaralı yüreği kor, saçları mor, çeşmesi horhor
yanağı elma, kaşı kalem, dili lal, dudağı hilal

karalama seyirlik defter, kitap tufan
ve elindeki çatalı, çengelli iğne san
öbür elinde çamaşır mandalı, kan
sırtını dayamış dar ağacına, o an
eli ve ayağında dört çivi, çarmıh
boynundaki kıravat, yağlı urgan

şifasız-şiirsiz

ve şiir(özün) otağı-çok ıraktı, kanayan zindan ve morg soğuktu
amip-tek hücreli oda kuraktı, yitik şairin(ozanın) kurşun kalemi
ipek kağıt-papirüs-parşömen yoktu, şiir burcu-sırlı, sihirli oktu

şiir atlı süvari

ak gül benekli şiir atı-dört nala koştu, dağı-deryayı aştı, son nefesi şafağı yaktı
ve çeliğe su veren gemini geven, arı-doru kısrak tay aktı-kişnedi ve şaha kalktı

at-avrat, süvari zat, köprü değil nakarat, kıldan ince-kılıçtan keskin, o sırat

şiir barış çiçeği

savaş-deprem kanayan derin çığlık, bu dünya harp meydanı
ateş ve kan, aşk ateşi kor-har, kitaplar yakılıyor, su da yanar
‘korkma-sönmez’ geliyor şiir alayı-duyulan o ses ozan çığlığı
ey canlar! namluda açan şiir alı-barış çiçeği-sevgide odaklan

şiir bayramı

he hey de hey! öp son kez

atmaca düğünü, zilli kermes

şiir nöbet

ida şiir dağında, su-vicdan nöbetinde, her seferde
komşusu aç iken tok yatmayan, o vicdan nerede?
dağları kemiren tek dişi kalmış canavar her yerde

şiir falakada

tabuta çakılan dört çivi-çarmıh, ağacı dar
gonca gül kızarır-kor olur, o köz özü yakar
gece kara yel, ateş olur, şimşek olur, çakar
rüzgarı arkana alıp esme-el derinden bakar

umut beyazı o çiçeğe dokununca
sıcak öpücük verir sevdalı yonca

müjdeci, leblebi çiçeği sararınca
dil öpen, al alev taflan yaprağına

şiirin şirin’i

ey kutsal aşklar otağı amasya! sevdam güneşe-aya
şafağı ararken, tan şiiri taç yaprağında kaldım yaya
şilli şair neruda-fıstık yeşili şiirin-siirt atıyla nal saya