Dünya Size Kalsın - 2 Şiiri - Uğur Şemen

Laf dinlemez oldu şu yalan cihan,
Dost bildiğim herkes eyledi figan.
Yoruldu bu gönül tükendi derman,
Ben gidiyorum dostlar dünya size kalsın.

Kime ne söylesem tersine anlar,
Gözümden dökülür kanlı yaşlar.
Sırrımı bilmedi dağlar ve taşlar,
Ben gidiyorum dostlar dünya size kalsın.

Dilimde hakikat kalbimde sızı,
Görmez oldu gözler baharı yazı.
Söz ile uslanmaz nefsin arsızı,
Ben gidiyorum dostlar dünya size kalsın.

Pazar kurulmuş da dertler satılır,
Doğru söyleyene çamur atılır.
Gönül sarayına taşlar atılır,
Ben gidiyorum dostlar dünya size kalsın.

Makamı rütbeyi hep size verdim,
Ben kendi halimde bir derviş oldum.
Rabbime kavuşmak tek ulu derdim,
Ben gidiyorum dostlar dünya size kalsın.

Mal mülk davasına düşmüş ademoğlu,
Görmez olmuş kimse o doğru yolu.
Boşuna harcadım boş geçen ömrü,
Ben gidiyorum dostlar dünya size kalsın.

Sessizce ağlasın içimdeki neyler,
Fani olan kulun malı ne eyler?
Varsın arkamdan dua etsinler,
Ben gidiyorum dostlar dünya size kalsın.

Sözün hükmü bitti sükuttur ilacım,
Yalnızca ALLAH’a vardır ihtiyacım.
Ahiret yolunda iman baş tacım,
Ben gidiyorum dostlar dünya size kalsın.

Helallik dilerim kırılan candan,
Geçtim artık bugün şöhretten şandan.
Vazgeçtim ne fani kelepir handan,
Ben gidiyorum dünya size kalsın hu.

Musalla taşına konunca tenim,
Umarım affolur günahım şerrim.
Cennet-i âlâda olunca yerim,
Ben gidiyorum dostlar dünya size kalsın.

Dertli kulun söyler sözün özünü,
Döndürdü Mevla’ya nurlu yüzünü.
Toprak örtecektir mahzun gözünü,
Ben gidiyorum dostlar dünya size kalsın