Dökülür Zarlar Şiiri - Kasım Kobakçı

Ağzını açtıkça dökülür zarlar,
Kibirli dilinde kışlar ve karlar,
Boş yere çırpınır, boş yere harlar.
*
Sözleri zehirdir, dudaklar yara,
Laf ile dünyayı düşürür dara,
Çenesi düştükçe girer zarara.
*
Dişleri sırlanmış, yalanı parlak,
Gülüşü sahtedir, kelamı laklak,
Sesleri yankılar, dimağı çıplak.
*
Yutkunur kibriyle, çiğner gururu,
Tükürür etrafa sahte onuru,
Bulamaz sesinde kalıcı nuru.
*
Lakırtı bitmiyor damakla dilde,
Maharet kalmamış tuttuğu elde,
Savrulur kelamı poyrazda, selde.
*
Sözleri yapışır misali kene,
Gürültü koparır, patlatır çene,
Susmayı bilmez ki, konuşur gene.
*
Dudağı bükülür, sözüyle çatar,
Yalana dolana hep hile katar,
Üç kuruş menfaat uğruna satar.
*
Sakızdır ağzında kibirli laflar,
Sözüne aldanır dizili saflar,
Bitmek hiç bilmiyor ettiği gaflar.
*
Sözleri köpürtür, asla yorulmaz,
Kibirli ağızdan hesap sorulmaz,
Çenesi düşüktür, bir an durulmaz!