Direnci Mayası Şiiri - Yoldaş Güneş

Direncin Mayası
Sızıyı koyduk yanımıza
adı konmamış bir misafir gibi
susup bizimle yürüsün diye.
Kırık bir akşamın kıyısında
ellerimiz üşürdü belki
ama avuçlarımızda
ısınan bir yarın taşırdık.
Bir çocuğun ürkek bakışı
gecenin camına vururdu,
bir kadının derin iç çekişi
rüzgâra karışırdı.
Biz o sesi
yüreğimizde çoğaltırdık.
Çünkü öğrendik:
İnsan, incindiği yerden büyür.
Yara kabuk bağladıkça
altından filiz verir umut.
Toprak nasıl sabırla çatlar
başak nasıl başını kaldırırsa
öyle doğrulduk biz de.
Karanlık sıklaştığında
birimizin gözünde yanan ışık
ötekine yol olurdu.
Bir kıvılcım yeterdi
koskoca geceyi delmeye.
Dediler ki
“Bu kadar direnç fazla.”
Oysa biz
rüzgâra karşı duran ağacın
kök saldığını bilirdik.
İçimizde sakladığımız şey
sadece düş değildi;
paylaşılmış bir inat,
bölüşülmüş bir sevinçti.
Kırıldık, evet.
Ama her çatlak
içeri biraz daha gün ışığı aldı.
Ve gün geldi
en uzun gecenin ardından
ellerimizi birbirine sürterek
soğuktan değil,
yeniden başlamanın heyecanından
titredik.
Sızıyı yoldaş ettik biz,
onu ışığa çevirdik.
Ve şimdi biliyoruz:
Her acı,
her yara,
her sessiz bekleyiş
direncin mayasıdır.