Dileğimdir Yâren
Dağlara sordum: “Giden döner mi?”
Yel sustu, taş ağladı sessiz.
Bir gül düştü sinesinden toprağın,
Adı yoktu, ama sesi bendendi.
Yâr diye çağırdım bir ismi,
Küllerinden doğdu bir türkü,
Hasretin elleri titredi telde,
Kırık bir saz, yanan bir gökyüzü.
Yıllar geçti, kalmadı izimiz,
Kül olduk, ama rüzgârda sözümüz.
Anaların gözyaşında çoğaldık,
Bir halk olduk, bir isyanın yüzüyüz.
Bir çocuk doğdu, adı “roni” dediler,
Gözleri Sivas’ın koru gibi yanar.
Bir kadın ağladı,
“Artık susmayın!” diye haykırarak...
Bir ışık söndü, bin yürek yandı,
Bir saz konuştu, halk anladı.
Ve ben…
Ben dedim ki:
Yandık da bittik sanmayın yâren,
Biz külden doğarız her sabah yeniden.
Kayıt Tarihi : 3.06.2026 22:22:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiir, 2 Temmuz 1993'te gerçekleşen Sivas Katliamı'nda yaşamını yitiren Sivaslı ozanımız Hasret Gültekin'e ithaf edilmiştir. Hasret'in sazından yükselen ezgiler, Anadolu'nun sesi olarak hâlâ yaşamaya devam ediyor. Bu dizeler; unutulmaması gereken acılara, kardeşliğe, barışa ve insanlık onuruna duyulan inancın bir ifadesidir. Saygıyla ve özlemle...




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!