Dinmez Er Şiirleri - Şair Dinmez Er

Sen ey garip analım,
Öksüz babalım eyyy! ..
Ağa şerrinden,
Toprak derdinden,
Bıraktın ardına dört maral gözlüyü
Yeğledin şehre göçü.

Gecelerin gözüne baktım gölgeni gördüm
Ölgün sarı ışıklı camlarda, hayal perdesinde
Alıp götürdü titreyen gölgeni bir çapkın meltem
Dondu kaldı camlarda müzmin yalnızlıklar
Güneş sende doğar her sabah görsel şovla
Bende batardı hep ağır gamlı bir hazanla

bir hırka, iki mintanımı
unuttum sayılarını
eskiciye sattım yalnızlıklarımı
.....
ıslak sıcaklığında aralanmış kızıl dudakları

Ayak seslerini duyuyorum atlıların
Top sesleri denli gök gürültülü
Kanat çırpışları güvercinlerin
Sanki daha güçlü
Ve ben seni düşlüyorum
Bu hengâmenin ortasında günlerdir

Haydi çocuklar
Tel arabalarımıza binelim
Köprü altına haber salalım
Toplayalım tophanenin yaramazlarını
Çemberlerini alıp gelsinler
Çelik çomaklarını

Sular dinlencesinde orman derin uykuya dalmış
Yaprak kımıldamıyor yeşil denizinde koruların
Parklar bahçelerde çiçek kokuları doğayı sarmış
Lacivert atlas yorganına sarılmış yorgun deniz
Balıklar bebelerine ninniler söylüyor dalgalarla
Ağustos böcekleri orkestrası konserin provasında

Virgüller başıboş kalmış, noktalar kararsız
Hesabım kaybolup giden günler, aylar yıllarla
Yaşanmamış bir çocukluk, heba olmuş gençliğim
Yıllar sonra dönüp geldim sana toprağım Çeşme,
Yüz çevirme bana, utancımla baş başa bırak beni

Mavi göklerden indi büyük armağan
Tarlaların yağmur kokusu sinmiş üzerime
Kara üzüm gözlü günebakanlar boyatmış
Kara bulutlardan çıka gelen
Sarı sıcak güneşe dönmüşlerdi yüzlerini
Önce kraliçe arı ardından işçi arılar

Karardı dumanlı dağların başı
Gökten öfke yağdı kötü yazgıya
Martılar adını gördü kumsalda
Kayalarda resmini okşadı dalgalar
Görmeliydin nasıl büyüyordu özlemin
Döşeğim, sığınağım bir de sandalım

Sülün gibi incecik,
pembe bulutlarda yüzen aşk gemisi
son yolcularını bekliyor kalkacak
su gibi berrak bir güzeli
onu çılgınca seveni
beni / seni...