Dinle Neyden Şiiri - Muharrem Cihan Akçeşme

Dinle neyden hikâyet,
Kamışlıktan kopanda;
Ayrılıktan şikâyet...
Yalan değil, kıyamet.

Bir kuru kamış idim,
Köküm ile tutundum,
Aslım nedir, unuttum;
Hamdım, estağfurullah.

Neyzen, geldi ıraktan,
Kopardı kamışlıktan.
Buğz eyledim neyzene:
“Ne istersin şu daldan?”

Kim kökünden uzaktır,
Sürer kendi hükmünü.
Şu Neyzen’in ettiği
Zuldür, estağfurullah.

Dedi: “Aslın Hüdâ’dır,
Madem Hüdâ Ehad’dır.
Âlem ayan, murattır.”
Sustum, elhamdülillâh.

Dokuz mevsim yol gittim,
Yedi sene demlendim.
Seyr-ü sülûk eyledim;
Piştim, elhamdülillâh.

Kırk yıl nârın harladı,
Nârla bağrım dağladı.
Neyzen’in nefesinde
Yandım, elhamdülillâh.

Neyzen ruhun üfledi,
Lodos etti poyrazı.
Hüseynî makamında
Estim, elhamdülillâh.

Hû nefesin giyindim,
Hüdâ deyu inledim.
Sırrı âyan eyledim;
Doğdum, elhamdülillâh.