Dillerimiz Lâl Şiiri - Evren Elvin Köseoğlu

Mahzenlerde sakladım senden kalan geceleri,
küf tutmuş duvarlara adını yazmadım.
Çünkü bazı isimler vardır,
taşa işlense bile insanın içinden silinmez.
Dağları aştım,
ardımda taş kesilmiş yollar bırakarak.
Bir vadinin sessizliğinde aradım sesini,
bir ovanın ortasında kaybettim gölgemi.
Tepelerden baktım dünyaya;
ne kadar uzaklaşsam
sana çıkan bütün yolların
aynı yerde düğümlendiğini gördüm.
Denizler geçti aramızdan,
kıyılar birbirine küstü.
Ben bir yakada kaldım,
sen ötekinin karanlığında.
Dalgalar kaç kere adını taşıdı bana,
kaç kere kıyıma vurup
senden vazgeçmeyi öğretemeden geri döndü.
Sonra yangınlar çıktı içimde.
Önce bir hatıranın kenarından başladı,
sonra bütün mevsimlere yayıldı.
Gökyüzü kül rengini giydi,
geceler sabaha varmaktan vazgeçti.
Ben, içimde yanan şehri
kimse görmesin diye
gülümseyerek dolaştım.
Bir vakit geldi,
dillerimiz lâl oldu.
Söylenecek sözler vardı,
ama hiçbir kelime
kalbimizin ağırlığını taşıyamadı.
Sen sustun.
Ben sustum.
Aramızda yıllarca konuşacak kadar büyük
bir sessizlik kaldı.
Oysa aşk dediğin,
bazen iki insanın birbirine kavuşması değil;
iki ayrı uçurumun
aynı yağmur altında derinleşmesidir.
Ben sana ulaşmak için
dağların sabrını kuşandım,
denizlerin inadını taşıdım omuzlarımda.
Sen bana gelmek için
bir adım bile atmadın.
Şimdi mahzenlerde çürüyen anılarımız var,
kurumuş ovalarda ayak izlerimiz,
rüzgârın savurduğu tepelerde
yarım kalmış cümlelerimiz...
Ve hâlâ içimde
sönmemiş bir yangın var.
Ne zaman gece çökse
küle dönmüş bir şehir gibi
seni hatırlıyorum.
Ama artık adını söylemiyorum.
Çünkü bazı aşklar
unutulmaz...
Sadece insan,
onları taşıya taşıya
susmayı öğrenir.
Ve bazı vedalar vardır;
dillerimizi lâl eder,
gözlerimizi deniz,
kalbimizi mahzen yapar.
Ben seni orada bıraktım.
Ne bir dağın ardında,
ne bir denizin kıyısında...
Kendi içimde,
kimsenin ulaşamayacağı
en derin yerimde.