Deva Şiiri - Hamza Caymaz Delinin Biri

DEVA

Deva...

Seni tanımadan önce
Acının da bir ömrü olduğunu sanırdım.
Meğer bazı yaralar,
Bir insanın gelişiyle değil,
Bir insanın yüreğe dokunuşuyla iyileşirmiş.

Sen...

Kurak toprağa düşen ilk yağmur,

Karanlık gecenin ardından doğan ilk sabah,

Yorulmuş bir kalbin

Sessizce nefes aldığı ilk umut oldun.

Adını her andığımda

İçimde kır çiçekleri açıyor.

Sanki yıllardır susan kuşlar

Yeniden şarkı söylüyor.

Ve ben,

İlk kez hayatın

Bu kadar güzel koktuğunu hissediyorum.

Deva...

İnsan bazen

Bir ömür boyunca bir kişiyi değil,

Bir huzuru arıyormuş.

Ben seni değil sadece,

Sende bulduğum huzuru sevdim.

Yorulan omuzlarım,

Senin bir tebessümünde dinlendi.

Kırılan kalbim,

Senin bir sözünde yeniden atmayı öğrendi.

Sen farkında değildin belki.

Ama ben,

Her gün biraz daha

Sana iyi geliyordum.

Ve sen,

Bana...

Bana deva oluyordun.

Geçmişim kolay değildi.

İçimde susturduğum fırtınalar,

Adını bile söylemediğim acılar vardı.

Her gece biraz daha eksiliyordum.

Her sabah,

Bir önceki günden daha yorgun uyanıyordum.

Sonra sen çıktın karşıma.

Bir bahar gibi...

Hiç beklemediğim anda.

Ne büyük vaatlerde bulundun,

Ne de gösterişli sözler söyledin.

Sadece içten baktın.

Ve o bakış,

Yıllardır kapanmayan yaralarımı

Sessizce sardı.

Deva...

Bazen bir insan,

Bir ilacın yapamadığını yapar.

Bir cümlesi,

Yılların yükünü hafifletir.

Bir gülüşü,

Karanlık bir ömrü aydınlatır.

Sen de öyle oldun.

Benim kırık yanlarıma

Usulca dokundun.

Hiç incitmeden,

Hiç değiştirmeden,

Olduğum gibi kabul ettin.

İşte sevgi buydu.

Eksiklerini tamamlamaya çalışmak değil,

Eksikleriyle sarılabilmekti.

Şimdi,

Gökyüzüne her baktığımda

Şükrediyorum.

Çünkü Rabbim,

En umutsuz zamanımda

Karşıma bir deva çıkardı.

Belki adın sendi,

Belki başka bir şey...

Ama benim için

Adının anlamı hep aynı kaldı:

Deva...

İnsanların kalbi kırılır.

Hayaller yarım kalır.

Yollar ayrılır.

Mevsimler değişir.

Ama bazı insanlar,

İnsanın ömründe

Silinmeyecek bir iz bırakır.

Sen de öyle oldun.

Bir iz...

Bir dua...

Bir umut...

Ve en çok da,

Yorgun ruhuma bırakılmış

En güzel şifa...

Eğer bir gün

Yollarımız ayrılırsa bile,

Sana kırgın olmayacağım.

Çünkü bana yeniden inanmayı,

Yeniden gülümsemeyi,

Yeniden yaşamayı öğrettin.

Bunun hatırı,

Bir ömre yeter.

Ve şimdi,

Kalbimin en sessiz köşesinden

Tek bir cümle yükseliyor:

"Bazı insanlar sevgi olur...
Bazıları ise deva..."

Sen,

Benim en derin yarama

Dokunan deva oldun.

Ve ben,

Bu iyiliği,

Bu huzuru,

Bu güzel izi

Ömrümün son nefesine kadar

Minnetle taşıyacağım.

DELİNİN BİRİ
HAMZA CAYMAZ