Desenler Şiiri - Kasım Kobakçı

Deli eserken, tepe rüzgarları,
Boş verelim buna yine de!
Yine gelelim buraya,
Dağıtalım bütün renkleri.
De da da, da de de,
Bozalım tüm desenleri.
*
Mantık dışı, bir akım olsa da,
Dadacı olup düşüncesiz kalmayalım, vay canına!
Sıra dışı fikirler ve şov olsa da,
Bu çılgınlığı, kim yavaşlatabilir ki?
*
Hisler manasız olsa da,
Anlatılamazlar, bu kaotik şehirde.
Garip bir akım olsa da, dadacılık,
Teslim oldu, bu kuşak kaosa.
*
Tartışmalar, anlamsız olsa da,
Belki de, huzur gelmez asla!
Dinginlik de gelmez ki,
Tüm diyarı, yakıp bitirse de.
De da da, da de de,
Sadece yankılar kalır geriye.
*
Hayatlar, fani olsa da,
Evren yokmuş gibi, sanki!
Gülelim ona,
Tükenene kadar savuralım.
De da da, da de de,
Her şeyin sonu, gelsin bu dünyada.
*
De da da, da de de,
Ne kaldı ki geriye?
Her şeyin sahteliği,
Ayakta tutar bizi.
*
Geniş görünüm de,
Ufak tefek ayrıntılarda.
Görmeyelim bu diyarı,
Yok sayalım bunu.
De da da, da de de,
Hiçbir şey yokmuş gibi, olsa da.
*
Kalmadı sonunda, hiçbir şey,
Ne anlam, ne de gerçeklik kaldı.
Evrende, sadece bir hiçlik,
Boş bir kabukta.
De da da, da de de,
Her şey dağılıyor nihayet.
*
Yok sayılan, bu yerde,
Kaybolan bu bilinçte.
Sadece bu yankıda,
Geriye kalan, bu hatırada.