Derya Avşar Şiirleri - Şair Derya Avşar

İNSANLAR NEDEN AĞLAMAZ?
Bağırsam hangi uzaklıkta duyulur ki...sesim
kalabalık da kaybolan sessimin çığlığı suskun
suskun duruşlarda konuşurum.
Göz yaşım aktığı an susarım ağlamalarım suskun
bağırdığımda duyan olmaz sessimi,sessizliğimde sessim

Gelin duvağı gibi süzülür denizleri
Anne’lerin tandırda pişen ekmeği kadar
bereketli toprağı
Düş mavisi, hayal perisi şehri
Baş yapıtların derin ve nefes kesen coğrafyası
Kültürün baş kenti İstanbul şehri.

Zamanın acımasız kolları arasında büyüdüm.
Hâlâ çocuk gibi dudak bükerek küsüyorum.
Gök gürlediğinde ürküp, başımı yorganın altına sokuyorum.
Kırıldığımda dudak büküyorum, hıçkıra hıçkıra ağlıyorum.

Bir başıma düştüm yollara
yollar inat ben inadım
yollar uzadıkça sana olan özlemim
dahada büyüdü seni bulacaktım
hiç sonu gelmesede yolların
ben vaz geçmeyecektim

Uzaklarda seni aramak,
şehrin ışıklarında gözlerin
mavi, yeşil, siyah, ela...
kim bilir hangi esrarengiz gecedesin?
görsen beni tanırmısın?
kimbilir belki çok yüz çevirdin

Denizin kıyıya vuran dalga sesleriyle
Dingin bir kafayla
Gömülmüşüm bir hikayenin içine
Ali ARSLANin “serçe” adlı
Kitabını okuyorum.
Bir anda içim eziliyor

Seni düşünüyorum seni
Biliyor musun dün akşam saatlerce
Balkonda oturdum ve seni düşündüm
Gökyüzündeki yıldızlara bakarak
Sana seslendim…
Sana gelip seni ne kadar çok sevdiğimi

DİĞER YARIM
Her güzelliği sevdiklerimizle
paylaştığımızda
güzelliğini kaybetmeden
güzel olduğunu anlarız
ve gerçek güzelliği tam yaşarız

BİR YOL VAR UZUN
Yaşanıyor günler
zamanı gelen gidiyor
ömürler hızla geçiyor
bir yol var uzun...
bir yol var suskun

Aldı başını gitti sevdam
Sürükler beni bomboş zaman
Yaralar beni senden kalan
Al götür bu canı sende göm

Kurudu gözüm ağlar içim