Denize Söylediklerim Şiiri - Mustafa Alp

mevsim yaza hazırlanıyor şimdi,
güneş aceleci, rüzgar hafif mahcup.
sokaklar bile üstünü başını düzeltiyor sanki,
ben hala senden kalan bir dağınıklıkta.

deniz çağırıyor beni,
öyle usul usul değil ha
bildiğin sabırsız, bildiğin inatçı.
gel diyor,
yanlışlarını bırak kıyıya,
üstünü ıslatırım biraz, geçer.

bilmez ki deniz,
insanın bazı hataları
suyla değil,
yokluğunla yıkanır.

oturduğumuz bank var ya hani,
şimdi kimsesizliğe alışıyor yavaş yavaş.
ne bir kahkaha değiyor tahtasına,
ne bir omuz düşüyor eskisi gibi yanına.
bizden haberi yokmuş gibi yapıyor ama
biliyorum.
her geçen akşam biraz daha çökerken içine,
bizim suskunluğumuzu saklıyor çatlaklarında.

ben bazen gidip oturuyorum yine,
hiç konuşmadan.
çünkü bazı şeyler anlatılmaz,
yanına oturulur sadece.

mevsim yaza hazırlanıyor dedim ya,
herkes hafifliyor sanki.
bir ben ağırlaşıyorum.
çünkü sen gittin diye değil,
ben sana söyleyemediklerimle kaldım diye.

deniz yine çağırıyor,
dalgalar ısrarcı.
silinir, diyor,
her şey silinir.

gülüyorum.
insan en çok da buna inanmak istiyor zaten.

Oysa bazı yanlışlar vardır,
adı yanlış ama kendisi kader.
silinmez.
sadece kabuk tutar,
üstüne biraz güneş, biraz zaman.
hepsi bu.

yine de gideceğim bir gün,
seninle değil belki ama
senden kalanlarla
ceplerimde yarım cümleler,
avuçlarımda eski bir yazın sıcaklığı.

denize bırakacağım hepsini.
belki silmez…
ama en azından
taşımaktan yorulduğumu anlar.