Deniz Sezonu Açılmış Şiiri - Mustafa Alp

deniz sezonu açılmış sevgilim.
gazeteler öyle yazıyor.
millet şezlong kapma telaşında,
çocuklar plastik kovalarla mutluluk biriktiriyor sahilde.
ben ise hala
senin bıraktığın boşluğun kıyısında oturuyorum.

bir yaz daha gelmiş anlaşılan.
karpuz kesilmiş sofralarda,
rakılar soğumuş buz kovalarında.
bir tek içim serinlemiyor be kadın.
çünkü bazı ayrılıklar
temmuz güneşinde bile üşütüyor insanı.

bak, martılar yine arsız.
simidi havada kapıyorlar insanların elinden.
tıpkı senin
gülüşümü çalıp gidişin gibi.
o gün bugündür
çay bile tatsız geliyor bana.
demek insan
şekerini değil de
birini kaybedince acılaşıyormuş.

deniz sezonu açılmış.
iyi hoş da
benim içimde hala kış sürüyor.
sen gideli beri
hangi mevsime baksam eksik başlıyor.
bir sandal geçiyor uzaktan,
içinde iki kişi.
adam kürek çekiyor,
kadın saçlarını topluyor rüzgara karşı.
işte tam orada
insanın canı ince bir yerinden kırılıyor.

çünkü aşk dediğin şey biraz da budur sevgili,
her kalabalıkta
yalnızlığını yanında taşımak.
plajlarda bin kahkaha duyup
bir tek onun sesini aramak.

şimdi herkes denize koşuyor.
tuzlu suya bırakıyor yorgunluğunu.
ben ise geceleri balkonuma çıkıp
eski mesajlarını okuyorum.
sanki kelimeler geri getirirmiş gibi insanı.
oysa sen çoktan
başka bir yazın içine karışmışsındır belki.

bilir misin,
insan en çok yaz akşamlarında kayboluyor.
çünkü gece sıcak oluyor,
çünkü rakı fazla dürüst yapıyor adamı,
çünkü şarkılar tam yaraya oturuyor.
hele bir de bizim şarkımız çalarsa bir yerde.
hah, işte o zaman
deniz falan hikaye kalıyor.

sen şimdi belki
bronzlaşan omuzların arasında
hayatı yeniden seviyorsundur.
ben burada
sigaramın külüne bakıp
bir insanın yokluğunu nasıl bu kadar taşıyabildiğime şaşıyorum.

deniz sezonu açılmış sevgilim.
ama bazı insanlar
yüzmeyi değil,
batmayı seçiyor bazen.

ve inan bana,
sen gittikten sonra
ben en çok kıyıları sevemedim.
çünkü her dalga
biraz seni getirecek sandım.
gelmedin.

✍️