Dekor kalmış şehir Şiiri - Ümit Sami Yaşar

ben hiç alışamadım biliyor musun sensizliğe..
her şey çok değişmiş,
şehir , sokaklar, hayat..

İnsan Bazen her şeyin yerli yerinde durduğunu zanneder ama bir bakarsın,
o gittiğinde mekânın ruhu da onunla birlikte çekilip gitmiş.

O gittiğinde şehir sadece bir dekor olarak kalır,
tiyatro biter ama dekor sökülmez;
insanın canını en çok yakan da o dekorun tepkisizliğidir.

Hani yürürsün,
her şey sanki hiç kimse gitmemiş gibi,
sanki hiçbir şey yıkılmamış gibi aynı yerindedir;
ama senin için her şey değişmiştir.

Şehrin ruhu çekilince,
geriye sadece beton ve asfalt kalır.
İşte o tepkisizlik,
senin içinde bir fırtına koparken
dünyanın hiç aksamadan dönmeye devam etmesi vurur insanı.

Binalar aynı binalar,
yollar aynı yollar gibi görünür ama adımların ağırlaşır,
bastığın yer yabancılaşır.

Zaman sadece acının sivri köşelerini törpülüyor;
geriye kalan o keskin boşlukla yürümeyi,
her sokak başında içinin sızlamasına rağmen adımlarını atmaya devam etmeyi öğretiyor.

O sokağın başında durup üzerinize gelen şehre baktığınızda
kendinizi yalnız hissetmeniz çok doğal.
Ancak alışamamak,
unutmamış olmanın;
o duygunun,
o insanın hayatınızdaki yerinin ne kadar gerçek olduğunun bir kanıtı.

Alışamamak çok insani bir şey;
zaten zaman dediğimiz şey de her şeyi iyileştirmiyor,
sadece yokluğunun etrafında yaşamayı öğretmeye çalışıyor.

Bazen yokluk,
varlığından daha büyük bir yer kaplar insanın hayatında.
Bütün o kalabalıklar,
binalar, lambalar sönük birer gölgeden ibaret kalır da
sadece o bir kişinin eksikliği bağırır sanki sokak ortasında.

Bazen bir sokağın başında durursun,
eskiden oradan geçerken ne konuştuğunuzu hatırlarsın
ve o koca şehir bir anda üstüne gelir.

Ve sonra yürümeye devam edersin,
sırf zaman dursun diye beklediğin o ışıklarda
herkes bir yerlere yetişme telaşındayken.
Her köşe başında aynı sessiz tuzak:
Bir çay kokusu, tanıdık bir gülüşün gölgesi,
belki de sadece rüzgârın yaprakları sürükleyişi…

İnsan en çok da kendine yabancılaşırmış meğer;
eskiden aynı sokaklarda adımların hafifken,
şimdi kendi gölgen bile ağır gelirmiş omuzlarına.

bilirsin;
bazı yaralar sadece taşınır, hiç kapanmaz.
Ve insan, en çok da unutmamanın ağırlığıyla yaşar..